Het blijft lachen met Joost Eerdmans de geflopte LPF politicus. Hij houdt van vrouwen en dicht ze allemaal fantastische kwaliteiten toe (zie de Volkskrant van 05-09-09). We zijn ‘empathisch, barmhartig, toegevend, tolerant, nemen afgewogen beslissingen en zoeken naar  win/winoplossingen’. En deze kwaliteiten diskwalificeren ons voor het rechterschap. Omdat we eerder geneigd zijn mee te leven met de dader dan mannen en we dus lagere straffen geven. Waar hij dit op baseert? Niet op feiten maar op een ‘gevoel’.

Het is Joost Eerdmans maar, dus laat toch lekker zitten dacht ik eerst, maar toch bleef ik er over nadenken. Wat zegt deze man nu eigenlijk? Moet Vrouwe Justitia omgebouwd worden tot man?

Zijn simpele stereotypering van zachtaardige, barmhartige vrouwen en hardvochtige, meedogenloze mannen gaat gewoon niet op. En al helemaal niet zijn impliciete claim dat mannen betere oordelen uitspreken in moordzaken omdat ze minder emotioneel zijn.

Wat Joost Eerdmans wil is een hardvochtigere rechtspraak en daarvoor bezitten zijns inziens mannen betere eigenschappen.

Maar beste Joost vrouwen zijn niet zo zachtaardig als jij ze schetst. Afgunst, haat en nijd, roddel, manipuleren en venijn zijn zomaar een paar emoties die in me opkomen als ik aan vrouwen denk. Kijk maar eens naar een aflevering van Gooische Vrouwen en je weet genoeg.

Niet dat deze nuancering hen daarmee tot betere rechters maakt.

Waar Eerdmans aan voorbij gaat, bewust of onbewust, is dat rechters worden opgeleid om recht te spreken en om onafhankelijk te zijn. Hun eigen sekse, geaardheid, cultuur, religieuze of politieke overtuiging mag en kan bij hen geen invloed hebben op hun oordeel.

Als wij als samenleving zwaardere straffen willen dan moeten we daar een debat over voeren, het is echter ongepast om als (ex-)politicus uitspraken van rechters in twijfel te trekken omdat ze vrouw zijn.