Posts Tagged ‘Londen’

Bungelen

Vrijdag, 7 mei , 2010

Na een nacht van tellen, TV kijken en een beetje slapen met een afschuwelijke kater opgestaan. Niet vanwege de drank maar omdat ik wakker word in een land waar Gordon Brown nog steeds premier is. De voorspelling van een bungelend parlement is werkelijkheid geworden, niet met zegevierende Liberal Democrats maar met drie partijen die allen verloren hebben.

Na hard campagne gevoerd te hebben met de Liberal Democrats de afgelopen weken voelt dit resultaat dramatisch aan.

Nick Clegg heeft zijn populariteit van de laatste weken niet weten waar te maken.

Cameron heeft geen zege weten te verzekeren en heeft tot nu toe 36 zetels te kort voor een meerderheid. Zal hij Nick Clegg bellen voor hulp?

Brown bungelt met beide handen aan de afgrond en heeft de Libdems nodig om hem daar te laten hangen.

Raar gevoel dat we verloren hebben. Zal de komende dagen daar pas een goed beeld van kunnen krijgen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Nick Clegg is dus kingmaker maar met een veel te klein mandaat.

Ga straks na Lib Dem Bayswater HQ om de stemming te peilen en daarna weer verder met het tellen van de lokale stemmen.

Nu maar eens goed gaan ontbijten om deze kater te verwerke

Zomaar een ochtendje met de Libdems

Zondag, 18 april , 2010

Het is zondagmorgen. Normaal zou ik op weg zijn naar m’n lokale hang-out voor koffie en ontbijt maar vandaag sjouw ik met een tasje vol folders door Notting Hill. Samen met mijn Libdem maatje John ga ik trap op trap af om folders door de bus te duwen of aan te bellen bij ‘de kiezers’.

John is een bijzondere canvasser. Onze buurt is al zo’n zestig jaar een Tory bolwerk dus weinigen antwoorden dat ze op ons gaan stemmen. Dat stemt mij een beetje treurig maar John ziet vaak lichtpunten van hoop waar ik ze helemaal niet zie.

Zo bellen we aan bij een dame die vriendelijk glimlacht (in mijn ogen meewarig) als ze opendoet, onze flyer aanneemt, maar niet zegt op wie ze stemt. IJverig schrijft John bij haar naam ‘definite Libdem’. Als ik vraag waar hij dat uit opmaakt antwoordt hij: ‘She gave me a good vibe, I am sure she likes us.’

John is bijna blind dus hij ziet mijn frons niet. Ik ben overtuigd dat ze ons gewoon zielig vond met die gele libdem rozet en goedkope plastic tasjes. Maar Johns slechtziendheid heeft zijn gevoel kennelijk op scherp gezet. Dus op basis van zijn gevoel slaan we soms een huis over en komen we bij anderen juist extra terug voor een nieuwe folder of krant zonder dat we de bewoners echt goed gesproken of gezien hebben.

Ik zelf hou helemaal niet van canvassen dus normaal laat ik John het vuile werk doen en sta ik er als een laffe Jehova getuige naast. Maar vandaag heeft mijn canvasvriend  een speciale taak voor me. Hij heeft een huis in zijn hoofd waarvan hij het gevoel heeft dat ze Libdem kunnen zijn. De eigenaar heeft namelijk vorige week een folder aangenomen toen deze de voordeur uitliep en dat vriendelijke gebaar heeft John overtuigd dat hij beet heeft. En het is mijn taak van de dag om deze man over de streep te trekken.

Maar vlak voordat we ‘het huis’ bereiken doet er zich een probleem voor. John wordt gebeld door het campagne hoofdkwartier. Er zijn canvassende Tories gespot in onze buurt. En inderdaad aan de andere kant van de straat loopt een man in strak pak met een blauwe Tory rozet. Het is de MP van dit stadsdeel met in zijn kielzog een blitse dame met folders. En tot onze grote schrik spot ik achter ons een smoezelige man met een rode Labour rozet op zijn jas.

Vlug! John spoort mij aan om harder te gaan lopen. Zijn focus is op het huis met die ene Libdem stemmer erin. Ik versnel mijn pas. Ik roep nog tegen John dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar hij wil er niets van weten. Go!

Met absurd grote stappen bereik ik als eerste het vrijstaande huis. Terwijl het zweet van mijn hoofd druipt zwaait de voordeur open. En daar staat… de nanny.

Nee, ze mag niet stemmen en haar baas is niet thuis. Weemoedig draai ik me om, de voor mij duidelijke Tory vibe van me afschuddend. Maar dan kijk ik in het vastberaden gezicht van John die over mijn schouder naar het meisje roept: ‘We ’ll be back!’

Boerka verbod

Donderdag, 8 april , 2010

De eerste keer dat ik een boerka zag, was op het vliegveld in Kuala Lumpur. Een groepje vrouwen in boerka fotografeerde elkaar uitgebreid. Soms als groep en soms apart. Het geheel kwam nogal vervreemdend over. Want hoe wisten ze nou wie, wie was op de foto? Hun echtgenoten stonden ernaast in luchtig pak. Inwendig werd ik woedend over de ongelijkheid die de bedekking van deze vrouwen uitstraalde. Maar eenmaal in Amsterdam dacht ik er niet meer aan. Ik zag daar nooit een vrouw met een boerka dus hoefde ik me ook nergens aan te storen.

In Londen daarentegen zie ik ze regelmatig. Soms op rare plekken. In het pashok bij Agent Provocateur. Ik in mijn spijkerbroek, de dame naast me in haar boerka. Of bij Harrods tijdens het passen van een zonnebril. Naast me staat een vrouw in boerka een donkere Chanel zonnebril te passen om zo het laatste beetje zichtbare huid te bedekken. Beide keren wordt ik niet woedend maar bedenk ik me dat achter dit zwarte gewaad een wereld schuilgaat waar ik niet veel van begrijp.

De Belgen en Fransen willen de boerka verbieden. In België omdat het bijdraagt aan de ongelijkheid van vrouwen en in Frankrijk omdat het indruist tegen de waarden van de seculiere Franse samenleving en het Franse idee van gelijkheid. Hebben deze landen gelijk?

Vrouwen dragen de boerka omdat ze het als een religieuze verplichting zien. Anderen dragen het uit vroomheid, uit nederigheid ten aanzien van Allah of om hun seksualiteit te verbergen voor de wellustige blikken van mannen. Andere vrouwen claimen dat de boerka hun juist meer gelijkheid en bewegingsvrijheid geeft.

Wat de reden ook is, de Fransen en Belgen hebben gelijk dat het dragen van de boerka een vorm van onderdrukking is. Want is er ooit aan een man gevraagd om een boerka te dragen om zo zijn seksualiteit te bedekken of zijn vroomheid te uitten? Ik denk het niet.

De boerka is daarmee een symbool van ongelijkheid. De vrouw wordt weggestopt achter een zwarte waas alsof ze er niet mag zijn. Als we als samenleving pal willen blijven staan voor de vrouwenrechten waar zo hard  voor is gestreden in de vorige eeuw dan kunnen we zo’n symbool niet accepteren.

Toch is een verbod van de boerka, zoals de Belgen en Fransen willen, niet de oplossing en ik hoop dat we in Nederland dit voorbeeld niet zullen volgen. Want naast ‘gelijkheid van vrouwen’ zijn ‘vrijheid van religie’ en ‘vrijheid van keuze’, waarden die we in Nederland hoog moeten houden. Met het bestraffen van vrouwen die een boerka dragen begeven we ons op een glijdende schaal. Welk kledingstuk wordt hierna verboden? Daarnaast loop je het gevaar dat je deze groep vrouwen juist meer van de samenleving vervreemd dan erbij betrekt.

Wat we echter niet hoeven doen is zwijgen over het onderdrukkende aspect van de boerka. Dit is een boodschap die we (politici, feministen, beleidsmakers, columnisten etc.) constant kunnen uitdragen. Juist ook naar de groepen waar het dragen van de boerka overwogen wordt of waar vrouwen gedwongen worden om een boerka te dragen.

Dus bij deze: dames werp dat ding af! En vindt je man het niet oké? Geef hem ook een boerka en ga samen op stap. Wedden dat hij hem binnen 5 minuten afdoet…

Dit stukje is geïnspireerd op een artikel van de conservatieve onderzoeker en blogger Houriya Ahmed in Standpoint magazine van maart 2010. Zij beschrijft drie redenen waarom zij de boerka niet (meer) draagt: ‘1. Als mannen vrouwen zien als seksuele objecten, dan kunnen vrouwen nog zoveel boerka’s dragen als ze willen, deze houding zal niet veranderen. 2.Vroomheid zit hem niet in hoe je er uitziet, maar in hoe je je gedraagt. 3. Allah oordeelt over hoe je handelt niet over hoe je er uitziet.’

Geen campagne tijger

Donderdag, 11 februari , 2010

Ik ben geen verkoper. Ik kan in discussies heel goed mijn mening verkondigen, in blogs en artikelen mijn standpunten helder formuleren maar een snelle ‘sales pitch’ is niet aan mij besteed. Op straat campagne voeren voor de verkiezingen is daarom voor mij altijd een ‘uitdaging’ geweest.

Het begon op de markt in Rotterdam in het voorjaar van 2002. Fortuyn was net vermoord en de marktkooplui scholden ons uit voor rotte vis. Want ‘wij’ hadden ‘hun’ Pim vermoord. Tja, daar sta je dan als politiek groentje met je hand vol flyers, knikkende knieën en je mond vol tanden…

Wat er in Rotterdam gebeurde was bijzonder om mee te maken maar het bezorgde me een geweldige afkeer voor flyeren op straat.

Vier jaar later had ik gelukkig een betere ervaring in Amsterdam. Als fractiemedewerker voor de Amsterdamse gemeenteraadsfractie hielp ik mee met het vormgeven van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Het kunnen meedenken over strategie en inhoud verzachtte de vroegere pijnlijke ervaring van het flyeren. We verloren dramatisch maar ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in mijn werk als toen.

Nu kijk ik vanuit Londen toe hoe vrienden en oud-collega’s zich opmaken voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Wat gaat het goed met D66 en wat had ik er graag bij willen zijn!

Om toch ook iets van een ‘verkiezingskoorts’ te voelen, heb ik me aangemeld bij de Liberal Democrats. In mei zijn hier namelijk lokale verkiezingen en men verwacht dat Gordon Brown elk moment de datum voor de landelijke verkiezingen zal aankondigen.

Door de lokale voorzitster ben ik met open armen binnen gehaald. Natuurlijk willen ze graag gebruik maken van zo’n ervaren campagnevoerder. Even dacht ik dat ze gebruik wilden maken van mijn strategisch inzicht en goede ideeën. Maar dat had ik mis.

Toen ik gisteren het huis van de voorzitster betrad kreeg ik een tas met flyers, een pen en een enquêteformulier in mijn hand gedrukt. Oh horror of horrors. Een hele avond als ware Jehovah getuigen canvassen van deur tot deur. Vanmorgen heb ik me heel laf per mail afgemeld. Ik ben geen campagnetijger. Sorry.

Alexander Pechtold in Londen

Woensdag, 2 december , 2009

‘Alexander Pechtold opent D66-afdeling in London’ meldden meerdere nationale kranten in Nederland. Dat dit persbericht is overgenomen door deze kranten laat zien hoeveel er is veranderd voor D66 sinds de verkiezingsnederlaag in november 2006.

Ikzelf werkte toen als fractiemedewerker in Amsterdam en merkte dagelijks hoe moeilijk het was om in een krant ook maar één zin gewijd te krijgen aan D66. We waren de ‘losers’ en deden er niet meer toe.

Nu drie jaar later opent Pechtold in Londen de vierde buitenlandse D66 afdeling. Op deze avond zijn zo’n zeventig Nederlanders gekomen naar de London School of Economics om te luisteren naar zijn verhaal.

‘Ja, het was moeilijk, met zijn drieën in de kamer’ erkent hij. ‘Hoe winnen we onze kiezers terug? Hoe worden we (weer) herkenbaar?’, waren vragen waar de fractie mee worstelde. Inmiddels heeft D66 zijn kracht hervonden en staat in de peilingen rond de 20 zetels.

Hij geeft toe dat de politiek van Wilders een kans bood om kleur te bekennen maar dat de eigen agenda de kiezers over de streep moet trekken. Waarop hij zijn vijf speerpunten noemt: arbeidsmarkt, kennis en onderwijs, woningmarkt, klimaat en energie en de democratie. Op de vraag welk speerpunt hij zou kiezen als hij er maar één mocht hebben, kiest hij als een echte politicus er twee en voegt ze samen ‘kennis / onderwijs en arbeidsmarkt’. Want investeren in beide is hard nodig om Nederland omhoog te trekken.

Pas sinds de Europese verkiezingen van afgelopen juni heeft Pechtold echt het gevoel dat het goed gaat. Virtuele peilingen zijn nou eenmaal ongrijpbaar maar deze verkiezingen bevestigden de positieve trend voor D66.

Van ‘losers’ zijn we duidelijk ‘winners’ geworden. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 zal de keuze zijn wat voor soort Nederland we met z’n allen willen. Willen we terugkijken of vooruitzien?

Veel van wat Pechtold zegt op deze avond heeft hij al eerder uiteengezet in zijn congresspeech van 7 november. Verrassingen zijn er daardoor niet, maar zijn verhaal wordt goed ontvangen. Er zijn weinig echt kritische vragen wat een beetje jammer is want ik had hem graag ‘live’ willen zien debatteren zoals hij in de kamer doet.

Maar goed daar leende de avond zich ook niet voor. Want waarvoor we allen uiteindelijk gekomen waren, was de officiële start van de D66-afdeling in Londen. Onder luid applaus gebeurd dit en met een ludieke veiling van een stoombootsurprise voor het mooie bedrag van 66 pond wordt de avond afgesloten.

En wat mij betreft is ‘D66 here to stay.’

Dit is mijn weergave van de avond waar geen quotes van Alexander Pechtold aan ontleend kunnen worden.

Lekker groen

Vrijdag, 4 september , 2009

img_8756Ik loop hard in Kensington Gardens en Hyde Park. Links in het gras zitten groepen Aziaten te kaarten, iets verderop spelen hippe moeders en snelle vaders met hun kinderen in de speeltuin van prinses Di. Bij het water van de Serpentine liggen stelletjes lekker knus op een kleedje, toeristen hangen rond, voelen zich even onderdeel van de stad op deze laatste zomeravond. Links en rechts flitsen mensen aan me voorbij. Het openbare groen in deze metropool is naast een must ook een toeristische attractie.

Terwijl ik ren door het fantastische groen denk ik aan de Singel in Utrecht waar ik zaterdag nog liep, aan het Vondelpark in Amsterdam waar ik als tiener graag ging hangen als meisje uit de provincie, aan Het Park in Rotterdam waar hele families gewoon bbq-en omdat dat mag in Rotterdam! Aan het Stadspark in Maastricht waar ik als student zomers lag te ‘studeren’ en aan Central Park in New York waar ik me doorheen haastte in de ijzige februari kou en me een echte wereldburger waande.

Een stad functioneert voor mij alleen met een fikse dosis groen. Stadsparken zijn er om te kunnen ademen, flaneren en ontmoeten na het werk.

Hyde Park is een pareltje onder de stadsparken en eerlijk gezegd steekt een park als het Vondelpark in Amsterdam er wat karig bij af. Ja sorry, Amsterdammers maar ruim dat park eens op!

Groen is een belangrijk onderdeel van de infrastructuur van een stad en goed voor de geest van de stadsmens. Onze negentiende-eeuwse voorouders, die veel stadsparken aanlegden, hadden dat goed begrepen. Laten we blijven investeren in dit groen. Sponsor bijvoorbeeld een boom in een park of laat je naam zetten op een bankje. Wat is er leuker dan met je nieuwe liefde door het park lopen om te kunnen gaan zitten op je eigen bank of liggen onder je ‘eigen’ boom?