Posts Tagged ‘Engeland’

Change in Westminster

Donderdag, 6 mei , 2010

libdem camoagneVandaag is het moment van de waarheid. Gaan de Liberal Democrats in de UK winnen of niet? De afgelopen weken leken we in de peilingen opeens de tweede partij te worden na de Tories met Labour op drie. Aan de hardwerkende liberals in mijn buurt zal het niet liggen.

Weken zijn we nu al aan het flyeren en canvassen. Vanmorgen om vijf uur stond ik al weer naast mijn bed om de hele dag van deur tot deur kiezers aan te moedigen te gaan stemmen. In deze verkiezingsstrijd wordt gevochten om elke stem.

Door het vreemde kiesstelsel is het mogelijk dat we, qua aantal stemmen de tweede partij kunnen worden, maar dat dit niet vertaald wordt in het aantal zetels in het parlement. Aan dit oneerlijke systeem moet een einde komen vinden de Liberal Democrats. En daar ben ik het mee eens. Want door het Engelse Districtenstelsel heeft Labour de afgelopen jaren met een mandaat van maar een derde van de kiezers toch de meerderheid in het parlement kunnen hebben. Zo blijkt de oudste democratie een achterhaald politiek systeem te hebben. Zowel The Guardian als de The Independent riepen deze week op om te stemmen op de Libdems omdat hun redacties vinden dat een representatieve democratie beter past in de moderne tijd.

Ik hoop dat vandaag een overweldigend aantal mensen gaat stemmen op de Libdems. Het is tijd voor een verandering in Westminster. Een modernisering van het kiesstelsel in de UK is nodig en alleen de Libdems zullen daarvoor zorgen.

Dus ga ik nu nog maar gauw een aantal uren canvassen. Wens me succes!

Hoe lees je de krant in een nieuw land?

Zondag, 7 februari , 2010

Toen ik bijna drie jaar geleden aankwam in de UK moest ik het politieke en maatschappelijke landschap nog leren kennen. Natuurlijk wist ik in grote lijnen de verschillen tussen de politieke partijen. Maar wie zijn verder de grote spelers? Welke krant steunt wie? Welke loyaliteiten hebben journalisten of opiniemakers? In Nederland was dat duidelijk. Niet alleen door de toonzetting van een krant of artikel maar ook omdat je weet wie, wie is.

Een ingezonden stuk van Maarten Hajer kan je plaatsen als je weet dat hij gelieerd is aan de PvdA. Of een column van Leon de Winter kan je in een bredere context lezen als je weet wie hij is en waar hij voor staat. Als nieuwkomer in een vreemd land heb je geen idee van context en plaats en moet je dit alles weer leren. Ik hou van kranten lezen en het nieuws kijken dus dat is geen probleem maar toch voelde het af en toe alsof ik een beetje mijn anker kwijt was.

Wie moest ik lezen, waar hoorde ik bij? Van de tabloids was het snel duidelijk waar hun loyaliteiten lagen. Ze zijn voornamelijk rechts en dus gelieerd aan de Tories. Maar daar was een onverwachte uitzondering op bij The Sun. Zij steunden jaren de Labour regering tot zij afgelopen september openlijk op de voorpagina hun steun aan Brown opzeiden om tijdens de verkiezingen The Conservatives te steunen.

Míjn favoriete blaadje was een tijdje The Spectator, het clubblad van de Conservatives, vanwege hun scherpe kritiek op de Labour partij, hun eloquente columnisten en hun vermakelijke soms rake analyses van de Engelse samenleving.

Maar ook vanwege de ‘roddelrubriek’ van Taki, een Griekse rijke stinkerd, waarin verslag wordt gedaan van allerlei high society feestjes. In deze rubriek worden (onbedoeld) linken gelegd tussen politici, geldschieters, spindoctors en journalisten die ik anders niet te weten was gekomen. Erg vermakelijk en informatief! Daardoor begrijp je beter de switch van The Sun omdat James Murdoch, de eigenaar van de The Sun, veelvuldig op feestjes van hoge Conservative figuren blijkt rond te lopen. En kan je vraagtekens zetten bij de vrijlating van de Libiër en Lockerbie terrorist Abdel Basset al-Megrahi deze zomer door de Schotse Labour partij als je weet dat de zoon van de Libische generaal Gaddafi op feestjes wel erg close was met Labour topman Peter Mandelson en zijn vriend Nat Rothschild.

Nu de Conservatives te lui achterover leunen omdat ze denken dat ze de overwinning al binnen hebben en The Spectator daar hard aan meedoet, ben ik geswitcht naar Prospect, een meer ‘links’ georiënteerd blad. Hier krijg je een breder beeld van wat er in Groot-Brittannië speelt en dat is fijn.

Waar ik achter ben gekomen tijdens mijn zoektocht naar ‘de krant’ is dat in een vreemd land met een gepolariseerde politiek het voor mij als buitenstaander interessanter is om de extremen te lezen. De ene dag The Daily Telegraph (Tory) en de andere dag The Guardian (Labour). Deze extremen houden de geest scherp en daardoor weet ik wat er leeft aan beide zijden van het politieke spectrum.

En alleen heel af en toe lees ik The Independent, de beschaafde krant van de Liberal Democrats. Gewoon, om op adem te komen…

De Commissie Davids snapt het niet??

Maandag, 1 februari , 2010

Zullen ze het afgesproken hebben, Balkenende en zijn Engelse en Amerikaanse vrienden? Dat ze de oorlog in Irak legaal blijven noemen ongeacht wat een commissie Davids daarover zegt?

Woensdag gaf de Engelse Lord Goldsmith in zijn verklaring tegenover de commissie Chilcot, de Engelse onderzoekscommissie naar de oorlog in Irak, duidelijk te kennen dat wat hem betreft de commissie Davids de materie niet goed begrepen heeft.

Er was wel degelijk een volkenrechtelijk mandaat want het ligt er maar net aan hoe je resolutie 1441 leest. Goldsmith, die procureur generaal was voorafgaand en tijdens de oorlog in Irak, claimt dat resolutie 1441, die volgens VS en UK een oorlog legitimeerde, multi-interpretabel is. De Nederlandse onderzoekscommissie heeft de onjuiste interpretatie van de resolutie gevolgd, waarmee Goldsmith eigenlijk de conclusie van Davids in een zwaai van tafel veegt.

Wat zal Balkenende blij zijn geweest! Kijk de Engelsen zeggen het ook! Het rapport van de commissie Davids is een mening, een interpretatie van de werkelijkheid die ook, aldus Goldsmith, een andere kant op kan gaan.

Het is interessant dat de interpretatie van resolutie 1441 alleen aan de kant van Bush, Blair en Balkenende op meerdere wijzes te interpreteren valt, terwijl de resulotie voor bijvoorbeeld de Fransen, de commissie Davids en vele anderen heel duidelijk was. Namelijk dat als Saddam Hussein resolutie 1441 negeert, dit niet automatisch zou leiden tot een inval. Voor een inval zou een 2e VN resolutie nodig zijn.

Goldsmith adviseerde Tony Blair dat een 2e VN resolutie nodig was voor een volkenrechtelijk mandaat en een legitimatie van de oorlog. Maar veranderde drie weken voor de inval van gedachten. Hij gaf groen licht aan Blair voor een inval en de rest is geschiedenis.

Vandaag verschijnt Tony Blair voor de commissie. En wat uit zijn verklaring van vanmorgen blijkt, is dat Blair verder gaat dan Goldsmith. Blair ‘geloofde’ met heel zijn hart dat een verandering van het regime de enige juiste weg was om veiligheid in de wereld te waarborgen. Na 9/11 kon geen risico meer worden genomen met mannen als Saddam Hussein.

Hij vond een volkenrechtelijk mandaat wenselijk maar het verwijderen van Saddam Hussein was belangrijker. Ongeacht of weapons of mass destruction aanwezig waren of niet Blair was uit op een regime change.

Een VN resolutie lijkt daar dus ondergeschikt aan. Dit is pikant. Blair maakt er bijna een ideologisch verhaal van. Was er een volkenrechtelijk mandaat? Dat doet er eigenlijk niet toe. Tony Blair was premier, een leider en maakte een politieke keuze. Zijn vraag aan de Britten vandaag was: ‘Wat als we het niet hadden gedaan? Hoe zou de wereld er nu hebben uitgezien?’ Oftewel: wat willen jullie nu? Ik koos voor jullie veiligheid, wat had jezelf gedaan?

Hier kan Balkenende nog wat van leren. Maak van de politieke steun aan de oorlog in Irak een ideologisch politiek en leiderschapsbesluit en dan is het opeens prima.

Tenminste in de ogen van Blair, Bush en Balkenende zelf. Voor tegenstanders van de oorlog was er geen volkenrechtelijke basis en zijn Blair, Bush en in mindere mate ook Balkenende oorlogsmisdadigers.

Terechtstaan zullen ze niet. En het is jammer dat Balkenende te laf is geweest voor een openbaar onderzoek. Want wat er ook uit de commissie Chilcot komt, het feit dat een wereldleider zich publiekelijk moet verantwoorden geeft een gevoel van transparantie en misschien ook een heel klein beetje genoegdoening.

Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar het kamerdebat nav de commissie Davids. Ik hoop dat Balkenende meer moed toont dan dat hij tot nu toe heeft gedaan. En dat de oppositie niet alleen haar tanden laat zien maar ook doorbijt.

Politiestaat

Vrijdag, 2 oktober , 2009

Ik woon in een politiestaat. Dit wordt mij verteld tijdens een diner in Roemenie door een van de gasten van een bruiloft waar ik ben.

Hoe gek het ook klinkt, ik begrijp meteen wat ze bedoelt. Want in Groot-Brittannië hangen 4 miljoen camera’s die ons in de gaten houden. Dit zijn meer camera’s dan in welk ander land ter wereld. Ook is er een DNA database waarop 4.5 miljoen mensen geregistreerd staan. Hiervan maar een beperkt aantal met een crimineel verleden. Daarnaast is het invoeren van de verplichte ID kaart in een vergevorderd stadium. De ID kaart wordt ‘s werelds grootste biometrische database waarop 52 verschillende soorten informatie per persoon wordt geregistreerd. Sinds de Regulation of Investigatory Powers Act van 2000, autoriseert de staat op grote schaal het afluisteren van telefoongesprekken, het inzien van e-mail, brieven, telefoongesprekken en bezochte websites. Het zijn met name lokale overheden en organisaties die daar gebruik van maken om ‘wanorde’ te voorkomen. Al deze maatregelen zijn in gang gezet voor het bestrijden van terreur, identiteitsfraude en criminaliteit in het algemeen. Dit geeft het gevoel dat de Britse overheid de burger steeds meer als dader of verdachte ziet.

Ook in Nederland veranderd de relatie tussen overheid en burger steeds meer. In het kader van de veiligheid worden we meer en meer in de gaten gehouden. Onder andere via het elektronische kinddossier, camera’s en preventief fouilleren. Met als nieuwste ontwikkeling het opslaan van onze vingerafdrukken bij het aanvragen van een nieuw paspoort voor de bestrijding van identiteitsfraude. Hiermee wordt voor het aanpakken van een kleine groep in wezen de gehele bevolking gecriminaliseerd. Ook in Nederland lijkt de gewone burger een permanente verdachte geworden.

Vanuit het perspectief van mijn Roemeense tafelgenote is dit niet te bevatten. Zij is opgegroeid in een échte politiestaat. Tot 1989 hield Ceausescu de Roemenen onder de duim met behulp van de Securitate. Een veiligheidsdienst die iedereen afluisterde en bespioneerde die verdacht leek. Tijdens de revolutie in 1989 bevrijdden de Roemenen zich van deze terreur en zworen ‘nooit meer’.

Dus hoe leg ik aan mijn Roemeense vrienden uit dat mijn twee democratische thuislanden er geen been in zien onze privacy in te perken en dat niemand echt protesteert?

Een stevig publiek debat over waar we in dit kader heen willen met onze samenleving lijkt me op zijn plaats. Zodat we niet over tien jaar verbaasd wakker worden met een camera boven ons bed en een elektronische halsband om onze nek. En dan pas hard uitroepen, hoe heeft het zo ver kunnen komen?