In Notting Hill zijn de afgelopen jaren de biologische winkels als paddestoelen uit de grond gerezen. Lokaal geproduceerd en onbespoten biologisch eten is dé hype, aangevoerd door celebreties als Gwyneth Paltrow en Stella McCartney. Ik doe mee met de hype, vooral voor mijn eigen gezondheid en een beetje om mijn geweten te sussen. De planeet moet gered worden en daar wil ik best mijn steentje aan bijdragen.

Maar aan deze houding kleeft een probleem volgens Paul Roberts, auteur van ‘The end of Food‘ en columnist in o.a. Harper’s Magazine. Volgens hem is het eten van biologisch en lokaal geproduceerd eten een bezigheid voor een kleine elite die geen rekening houdt met de gevolgen van hun keuzes.

Een van zijn voorbeelden is het focussen op lokaal geproduceerd eten. Hiermee wil de bewuste consument haar carbon footprint laag houden. Maar in grote steden is nauwelijks plek voor het verbouwen van groenten en het houden van vee. Hierdoor zijn biologische bedrijven vaak klein waardoor er veel bedrijven nodig zijn om de lokale markt te bedienen. In de praktijk betekent het dat vele vrachtwagens vanuit verschillende plekken de biologische winkels in de stad bedienen. Een van ver aangeleverde container vol fruit op Heathrow kan daardoor eenzelfde carbon footprint hebben als de lokale appel die ik net gekocht heb.

Ook kan ik me wel lekker bewust en gezond voelen door mijn biologische appel maar hoe zit het met de arbeidsomstandigheden waarin de (niet lokale) biologische producten zijn geproduceerd? Fair trade is net zo’n belangrijk aspect van voedsel als hoe het wordt geproduceerd.

En wat gebeurd er met boeren in de Derde Wereld als wij allemaal massaal besluiten alleen nog lokaal verbouwd voedsel te consumeren?

Duurzaamheid is dus echt zo simpel nog niet…

Volgens Paul Roberts en ook de W.K. Kellogg Foudation zouden we als we echt duurzaam voedsel willen eten de volgende eisen moeten stellen: milieuvriendelijk, eerlijk geproduceerd, voedzaam en liefst ook nog betaalbaar. En daar ben ik het helemaal mee eens. Het hele plaatje is belangrijk.

Bijtend in mijn appel verlang ik stiekem terug naar de tijd dat een appel gewoon een appel was, hangend in de boomgaard van mijn opa.

Tweet This Post