Toen ik bijna drie jaar geleden aankwam in de UK moest ik het politieke en maatschappelijke landschap nog leren kennen. Natuurlijk wist ik in grote lijnen de verschillen tussen de politieke partijen. Maar wie zijn verder de grote spelers? Welke krant steunt wie? Welke loyaliteiten hebben journalisten of opiniemakers? In Nederland was dat duidelijk. Niet alleen door de toonzetting van een krant of artikel maar ook omdat je weet wie, wie is.

Een ingezonden stuk van Maarten Hajer kan je plaatsen als je weet dat hij gelieerd is aan de PvdA. Of een column van Leon de Winter kan je in een bredere context lezen als je weet wie hij is en waar hij voor staat. Als nieuwkomer in een vreemd land heb je geen idee van context en plaats en moet je dit alles weer leren. Ik hou van kranten lezen en het nieuws kijken dus dat is geen probleem maar toch voelde het af en toe alsof ik een beetje mijn anker kwijt was.

Wie moest ik lezen, waar hoorde ik bij? Van de tabloids was het snel duidelijk waar hun loyaliteiten lagen. Ze zijn voornamelijk rechts en dus gelieerd aan de Tories. Maar daar was een onverwachte uitzondering op bij The Sun. Zij steunden jaren de Labour regering tot zij afgelopen september openlijk op de voorpagina hun steun aan Brown opzeiden om tijdens de verkiezingen The Conservatives te steunen.

Míjn favoriete blaadje was een tijdje The Spectator, het clubblad van de Conservatives, vanwege hun scherpe kritiek op de Labour partij, hun eloquente columnisten en hun vermakelijke soms rake analyses van de Engelse samenleving.

Maar ook vanwege de ‘roddelrubriek’ van Taki, een Griekse rijke stinkerd, waarin verslag wordt gedaan van allerlei high society feestjes. In deze rubriek worden (onbedoeld) linken gelegd tussen politici, geldschieters, spindoctors en journalisten die ik anders niet te weten was gekomen. Erg vermakelijk en informatief! Daardoor begrijp je beter de switch van The Sun omdat James Murdoch, de eigenaar van de The Sun, veelvuldig op feestjes van hoge Conservative figuren blijkt rond te lopen. En kan je vraagtekens zetten bij de vrijlating van de Libiër en Lockerbie terrorist Abdel Basset al-Megrahi deze zomer door de Schotse Labour partij als je weet dat de zoon van de Libische generaal Gaddafi op feestjes wel erg close was met Labour topman Peter Mandelson en zijn vriend Nat Rothschild.

Nu de Conservatives te lui achterover leunen omdat ze denken dat ze de overwinning al binnen hebben en The Spectator daar hard aan meedoet, ben ik geswitcht naar Prospect, een meer ‘links’ georiënteerd blad. Hier krijg je een breder beeld van wat er in Groot-Brittannië speelt en dat is fijn.

Waar ik achter ben gekomen tijdens mijn zoektocht naar ‘de krant’ is dat in een vreemd land met een gepolariseerde politiek het voor mij als buitenstaander interessanter is om de extremen te lezen. De ene dag The Daily Telegraph (Tory) en de andere dag The Guardian (Labour). Deze extremen houden de geest scherp en daardoor weet ik wat er leeft aan beide zijden van het politieke spectrum.

En alleen heel af en toe lees ik The Independent, de beschaafde krant van de Liberal Democrats. Gewoon, om op adem te komen…

Tweet This Post