Posts Tagged ‘Balkenende’

De Commissie Davids snapt het niet??

Maandag, 1 februari , 2010

Zullen ze het afgesproken hebben, Balkenende en zijn Engelse en Amerikaanse vrienden? Dat ze de oorlog in Irak legaal blijven noemen ongeacht wat een commissie Davids daarover zegt?

Woensdag gaf de Engelse Lord Goldsmith in zijn verklaring tegenover de commissie Chilcot, de Engelse onderzoekscommissie naar de oorlog in Irak, duidelijk te kennen dat wat hem betreft de commissie Davids de materie niet goed begrepen heeft.

Er was wel degelijk een volkenrechtelijk mandaat want het ligt er maar net aan hoe je resolutie 1441 leest. Goldsmith, die procureur generaal was voorafgaand en tijdens de oorlog in Irak, claimt dat resolutie 1441, die volgens VS en UK een oorlog legitimeerde, multi-interpretabel is. De Nederlandse onderzoekscommissie heeft de onjuiste interpretatie van de resolutie gevolgd, waarmee Goldsmith eigenlijk de conclusie van Davids in een zwaai van tafel veegt.

Wat zal Balkenende blij zijn geweest! Kijk de Engelsen zeggen het ook! Het rapport van de commissie Davids is een mening, een interpretatie van de werkelijkheid die ook, aldus Goldsmith, een andere kant op kan gaan.

Het is interessant dat de interpretatie van resolutie 1441 alleen aan de kant van Bush, Blair en Balkenende op meerdere wijzes te interpreteren valt, terwijl de resulotie voor bijvoorbeeld de Fransen, de commissie Davids en vele anderen heel duidelijk was. Namelijk dat als Saddam Hussein resolutie 1441 negeert, dit niet automatisch zou leiden tot een inval. Voor een inval zou een 2e VN resolutie nodig zijn.

Goldsmith adviseerde Tony Blair dat een 2e VN resolutie nodig was voor een volkenrechtelijk mandaat en een legitimatie van de oorlog. Maar veranderde drie weken voor de inval van gedachten. Hij gaf groen licht aan Blair voor een inval en de rest is geschiedenis.

Vandaag verschijnt Tony Blair voor de commissie. En wat uit zijn verklaring van vanmorgen blijkt, is dat Blair verder gaat dan Goldsmith. Blair ‘geloofde’ met heel zijn hart dat een verandering van het regime de enige juiste weg was om veiligheid in de wereld te waarborgen. Na 9/11 kon geen risico meer worden genomen met mannen als Saddam Hussein.

Hij vond een volkenrechtelijk mandaat wenselijk maar het verwijderen van Saddam Hussein was belangrijker. Ongeacht of weapons of mass destruction aanwezig waren of niet Blair was uit op een regime change.

Een VN resolutie lijkt daar dus ondergeschikt aan. Dit is pikant. Blair maakt er bijna een ideologisch verhaal van. Was er een volkenrechtelijk mandaat? Dat doet er eigenlijk niet toe. Tony Blair was premier, een leider en maakte een politieke keuze. Zijn vraag aan de Britten vandaag was: ‘Wat als we het niet hadden gedaan? Hoe zou de wereld er nu hebben uitgezien?’ Oftewel: wat willen jullie nu? Ik koos voor jullie veiligheid, wat had jezelf gedaan?

Hier kan Balkenende nog wat van leren. Maak van de politieke steun aan de oorlog in Irak een ideologisch politiek en leiderschapsbesluit en dan is het opeens prima.

Tenminste in de ogen van Blair, Bush en Balkenende zelf. Voor tegenstanders van de oorlog was er geen volkenrechtelijke basis en zijn Blair, Bush en in mindere mate ook Balkenende oorlogsmisdadigers.

Terechtstaan zullen ze niet. En het is jammer dat Balkenende te laf is geweest voor een openbaar onderzoek. Want wat er ook uit de commissie Chilcot komt, het feit dat een wereldleider zich publiekelijk moet verantwoorden geeft een gevoel van transparantie en misschien ook een heel klein beetje genoegdoening.

Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar het kamerdebat nav de commissie Davids. Ik hoop dat Balkenende meer moed toont dan dat hij tot nu toe heeft gedaan. En dat de oppositie niet alleen haar tanden laat zien maar ook doorbijt.

JP for president!

Donderdag, 29 oktober , 2009

Balkenende bashing is voor mij een vermakelijke bezigheid. Zijn rare haar, bril en loopje en zijn klunzige onzichtbaarheid zijn zaken waar ik lekker met vrienden over kan losgaan bij de borrel. Dus lachen we ons allemaal rot wanneer zijn naam valt als kandidaat voor de eerste president van Europa. En we vinden het helemaal hilarisch als zijn coalitiegenoten hem smeken niet naar Europa te gaan omdat alleen HIJ het gezicht van dit kabinet is. Maar is dit eigenlijk wel zo grappig?

De oproep van coalitiegenoten Hamer en Slob is kortzichtig en wel om twee redenen. Ten eerste is de benoeming van een Nederlander als eerste president van Europa een kans welke we, als klein land, meteen zouden moeten grijpen. Voornamelijk omdat het ons land een ongekend internationaal platform biedt en aanzienlijke invloed in Europa.

Ten tweede is het enige serieuze alternatief, Tony Blair, een ramp voor Europa vanwege de politieke realiteit in Groot-Brittannië.

Groot-Brittannië wordt de komende vier jaar hoogstwaarschijnlijk geregeerd door de uitermate eurosceptische Tories. De Tories zijn tegen het Lissabon akkoord en daarmee ook tegen de aanstelling van een Europese president, helemaal als dit is in de hoedanigheid van Blair.

De aanstelling van een Europese Labour president tegenover een Britse Tory premier gaat een politieke dynamiek op te leveren die onwenselijk is voor zowel Groot-Brittannië als Europa.

Want ik zie de komende jaren al voor me. David Cameron, die bij elk binnenlands probleem claimt dat het ligt aan Europa oftewel Blair en dus Labour. En die elke Europese beslissing frustreert omdat er een Labour luchtje aan hangt. Dit levert vast politieke winst op voor Cameron, maar wat doet het met Europa? Als deze twee mannen elkaar de tent gaan uitvechten over de rug van Europa zijn we ver van huis.

Dan is een nerd-erige Balkenende zo erg nog niet. Dus Mariette en Arie wees niet zo egoïstisch en laat Jan Peter gaan. Want wat is er mooier voor een relatief klein land als Nederland om de eerste Europese president te leveren? Doe het voor ons, doe het voor Europa!

Het goede leven

Woensdag, 14 oktober , 2009

Weet jij wat het goede leven is? Met deze vraag spreekt een man me in Parijs aan. Ik denk aan Bourgondische taferelen, zwoele nachten met zalig eten en heerlijke wijn. Dus ik zeg hem het goede leven is genieten. De man kijkt ernstig en heft zijn vinger. ‘Het goede leven is de weg naar GOD’. En zijn schuddend hoofd maakt duidelijk; ik zit niet op die weg.

Filosofen buigen zich al sinds de klassieke oudheid over de vraag wat het goede leven is. Voor het antwoord hierop werden vragen gesteld over goed en kwaad, rechtvaardigheid en vrijheid, vriendschap en liefde. Het valt op dat daar per tijdperk een ander antwoord op is.*

Ook geloofsovertuigingen bepalen de richting waarop er over ethiek gedacht wordt. Voor een Boeddhist is het goede leven het streven naar het vinden van je innerlijke God, terwijl dat voor een Gereformeerde Christen ondenkbaar is. Kernpunt is wel dat er altijd gestreefd wordt naar iets hogers en verhevens dat groter is dan jezelf.

Je kunt dus zeggen dat op de vraag wat het goede leven nou precies is, geen eenduidig antwoord bestaat. Er zijn terugkerende kernwaarden maar een Boeddhist, Christen of atheïst vult deze net wat anders in of aan. En deze verschillen worden, in ieder geval in Nederland, sinds de jaren zestig en zeventig ook geaccepteerd. Er is niet één waarheid en dat is m.i. goed in een diverse samenleving.

Zorgwekkend is het nu dat de huidige regering in Nederland het idee van het goede leven wil afbakenen en opleggen aan ons. We moeten praten over normen en waarden, we moeten elkaar groeten op straat, we moeten minder eten, we moeten beter opvoeden en vooral moeten we onze geschiedenis kennen zoals dit kabinet wil dat wij deze herinneren. Dit alles lijkt in dienst te staan van het verheffen van onszelf tot een beter, trotser Nederland**. Dit klinkt mooi en speelt misschien in op een behoefte van een verwarde samenleving. Maar we zullen ons moeten afvragen of we een overheid willen die zich bemoeit met ons goede leven en de ethiek wil vastleggen in één ‘verhaal’.

Dit overdenkend vertel ik de godsvruchtige man in Parijs dat mijn idee van het goede leven natuurlijk meer is dan genieten alleen. Het gaat voor mij om vrijheid, rechtvaardigheid, gelijkheid en mededogen. Maar aan de formulering van dat idee kwam geen God of Balkenende te pas. Nu niet en hopelijk nooit niet.

* Wil je meer weten over de geschiedenis van de ethiek, luister dan naar een verzameling van 8 colleges over de geschiedenis van de Ethiek van hoogleraar Paul van Tongeren.

** Lees voor een goede analyse van het paternalisme van Balkenende het artikel van Paul Frissen in de NRC van zaterdag 12 oktober, 2010.

Politiestaat

Vrijdag, 2 oktober , 2009

Ik woon in een politiestaat. Dit wordt mij verteld tijdens een diner in Roemenie door een van de gasten van een bruiloft waar ik ben.

Hoe gek het ook klinkt, ik begrijp meteen wat ze bedoelt. Want in Groot-Brittannië hangen 4 miljoen camera’s die ons in de gaten houden. Dit zijn meer camera’s dan in welk ander land ter wereld. Ook is er een DNA database waarop 4.5 miljoen mensen geregistreerd staan. Hiervan maar een beperkt aantal met een crimineel verleden. Daarnaast is het invoeren van de verplichte ID kaart in een vergevorderd stadium. De ID kaart wordt ‘s werelds grootste biometrische database waarop 52 verschillende soorten informatie per persoon wordt geregistreerd. Sinds de Regulation of Investigatory Powers Act van 2000, autoriseert de staat op grote schaal het afluisteren van telefoongesprekken, het inzien van e-mail, brieven, telefoongesprekken en bezochte websites. Het zijn met name lokale overheden en organisaties die daar gebruik van maken om ‘wanorde’ te voorkomen. Al deze maatregelen zijn in gang gezet voor het bestrijden van terreur, identiteitsfraude en criminaliteit in het algemeen. Dit geeft het gevoel dat de Britse overheid de burger steeds meer als dader of verdachte ziet.

Ook in Nederland veranderd de relatie tussen overheid en burger steeds meer. In het kader van de veiligheid worden we meer en meer in de gaten gehouden. Onder andere via het elektronische kinddossier, camera’s en preventief fouilleren. Met als nieuwste ontwikkeling het opslaan van onze vingerafdrukken bij het aanvragen van een nieuw paspoort voor de bestrijding van identiteitsfraude. Hiermee wordt voor het aanpakken van een kleine groep in wezen de gehele bevolking gecriminaliseerd. Ook in Nederland lijkt de gewone burger een permanente verdachte geworden.

Vanuit het perspectief van mijn Roemeense tafelgenote is dit niet te bevatten. Zij is opgegroeid in een échte politiestaat. Tot 1989 hield Ceausescu de Roemenen onder de duim met behulp van de Securitate. Een veiligheidsdienst die iedereen afluisterde en bespioneerde die verdacht leek. Tijdens de revolutie in 1989 bevrijdden de Roemenen zich van deze terreur en zworen ‘nooit meer’.

Dus hoe leg ik aan mijn Roemeense vrienden uit dat mijn twee democratische thuislanden er geen been in zien onze privacy in te perken en dat niemand echt protesteert?

Een stevig publiek debat over waar we in dit kader heen willen met onze samenleving lijkt me op zijn plaats. Zodat we niet over tien jaar verbaasd wakker worden met een camera boven ons bed en een elektronische halsband om onze nek. En dan pas hard uitroepen, hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Historisch besef

Vrijdag, 25 september , 2009

Is een historisch besef nodig? Horen we te weten wie Shakespeare is? Voor een goed debat wel, maar om gelukkig te worden vast niet.

Mijn Maastrichtse kapster merkte ooit op over Rotterdam ‘dat dit toch die stad was met die mooie grachten’. Toen ik vermeldde dat Rotterdam inderdaad een mooie stad met grachten wás maar sinds een jaar of vijftig toch echt niet meer*, ging er onder haar gekapte haren geen enkel lichtje branden. Ze kwam nooit in Rotterdam dus wist zij veel. Verbouwereerd vertelde ik dit aan een paar vriendinnen. Maar geen van hen maakte zich zorgen. Als de kapster maar gelukkig was, dan was het toch prima?

Met mijn werk gingen we een paar jaar later naar een toneelstuk. Een collega las het programma voor. Ham-let van Sjakuspéjare. ‘Wat een rare naam’ mompelde de collega. Ze was over de dertig en ik begrijp bij god niet hoe ze tot nu toe door het leven heeft kunnen komen zonder ooit de naam Shakespeare te hebben opgevangen. En weer stelde ik de vraag of dit niet heel erg was en kreeg ik het antwoord ‘als ze gelukkig is, wat maakt het uit.’

Daar moet ik het dus mee doen. Als we maar gelukkig zijn. Een historisch besef en kennis van literatuur dragen kennelijk niet meer bij aan een kwaliteit van leven.

Maar ik maak me zorgen want als we niet meer ingebed zijn in onze geschiedenis hoe weten we dan nog waar onze vrijheden vandaan komen? Hoe weten we van goed en kwaad als we geen literatuur van Shakespeare of Dostojewski meer lezen? Gaat Balkenende ons dit vertellen met zijn nationaal museum en zijn canon?

Dit zijn schaamlapjes voor het bloeden. De echte reden voor de onwetendheid is slecht onderwijs en een dédain voor zaken die elitair lijken zoals literatuur en geschiedenis.

Ik eis dus beter onderwijs. Want ik wil dat we weten waarom het hart uit Rotterdam verdwenen is. En ik weet zeker dat we daar allemaal een stukje gelukkiger van worden.

*Voor de lezers die het ook niet weten: Rotterdam zag er vroeger net zo uit als Antwerpen (stad in België) maar is in 1940 platgebombardeerd door de Duitsers, aan het begin van de Tweede Wereld Oorlog (je weet wel, die oorlog waar Quentin Tarantino pas zo’n actiefilm over maakte).