Archief voor februari, 2010

Geen campagne tijger

Donderdag, 11 februari , 2010

Ik ben geen verkoper. Ik kan in discussies heel goed mijn mening verkondigen, in blogs en artikelen mijn standpunten helder formuleren maar een snelle ‘sales pitch’ is niet aan mij besteed. Op straat campagne voeren voor de verkiezingen is daarom voor mij altijd een ‘uitdaging’ geweest.

Het begon op de markt in Rotterdam in het voorjaar van 2002. Fortuyn was net vermoord en de marktkooplui scholden ons uit voor rotte vis. Want ‘wij’ hadden ‘hun’ Pim vermoord. Tja, daar sta je dan als politiek groentje met je hand vol flyers, knikkende knieën en je mond vol tanden…

Wat er in Rotterdam gebeurde was bijzonder om mee te maken maar het bezorgde me een geweldige afkeer voor flyeren op straat.

Vier jaar later had ik gelukkig een betere ervaring in Amsterdam. Als fractiemedewerker voor de Amsterdamse gemeenteraadsfractie hielp ik mee met het vormgeven van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Het kunnen meedenken over strategie en inhoud verzachtte de vroegere pijnlijke ervaring van het flyeren. We verloren dramatisch maar ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in mijn werk als toen.

Nu kijk ik vanuit Londen toe hoe vrienden en oud-collega’s zich opmaken voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Wat gaat het goed met D66 en wat had ik er graag bij willen zijn!

Om toch ook iets van een ‘verkiezingskoorts’ te voelen, heb ik me aangemeld bij de Liberal Democrats. In mei zijn hier namelijk lokale verkiezingen en men verwacht dat Gordon Brown elk moment de datum voor de landelijke verkiezingen zal aankondigen.

Door de lokale voorzitster ben ik met open armen binnen gehaald. Natuurlijk willen ze graag gebruik maken van zo’n ervaren campagnevoerder. Even dacht ik dat ze gebruik wilden maken van mijn strategisch inzicht en goede ideeën. Maar dat had ik mis.

Toen ik gisteren het huis van de voorzitster betrad kreeg ik een tas met flyers, een pen en een enquêteformulier in mijn hand gedrukt. Oh horror of horrors. Een hele avond als ware Jehovah getuigen canvassen van deur tot deur. Vanmorgen heb ik me heel laf per mail afgemeld. Ik ben geen campagnetijger. Sorry.

Hoe lees je de krant in een nieuw land?

Zondag, 7 februari , 2010

Toen ik bijna drie jaar geleden aankwam in de UK moest ik het politieke en maatschappelijke landschap nog leren kennen. Natuurlijk wist ik in grote lijnen de verschillen tussen de politieke partijen. Maar wie zijn verder de grote spelers? Welke krant steunt wie? Welke loyaliteiten hebben journalisten of opiniemakers? In Nederland was dat duidelijk. Niet alleen door de toonzetting van een krant of artikel maar ook omdat je weet wie, wie is.

Een ingezonden stuk van Maarten Hajer kan je plaatsen als je weet dat hij gelieerd is aan de PvdA. Of een column van Leon de Winter kan je in een bredere context lezen als je weet wie hij is en waar hij voor staat. Als nieuwkomer in een vreemd land heb je geen idee van context en plaats en moet je dit alles weer leren. Ik hou van kranten lezen en het nieuws kijken dus dat is geen probleem maar toch voelde het af en toe alsof ik een beetje mijn anker kwijt was.

Wie moest ik lezen, waar hoorde ik bij? Van de tabloids was het snel duidelijk waar hun loyaliteiten lagen. Ze zijn voornamelijk rechts en dus gelieerd aan de Tories. Maar daar was een onverwachte uitzondering op bij The Sun. Zij steunden jaren de Labour regering tot zij afgelopen september openlijk op de voorpagina hun steun aan Brown opzeiden om tijdens de verkiezingen The Conservatives te steunen.

Míjn favoriete blaadje was een tijdje The Spectator, het clubblad van de Conservatives, vanwege hun scherpe kritiek op de Labour partij, hun eloquente columnisten en hun vermakelijke soms rake analyses van de Engelse samenleving.

Maar ook vanwege de ‘roddelrubriek’ van Taki, een Griekse rijke stinkerd, waarin verslag wordt gedaan van allerlei high society feestjes. In deze rubriek worden (onbedoeld) linken gelegd tussen politici, geldschieters, spindoctors en journalisten die ik anders niet te weten was gekomen. Erg vermakelijk en informatief! Daardoor begrijp je beter de switch van The Sun omdat James Murdoch, de eigenaar van de The Sun, veelvuldig op feestjes van hoge Conservative figuren blijkt rond te lopen. En kan je vraagtekens zetten bij de vrijlating van de Libiër en Lockerbie terrorist Abdel Basset al-Megrahi deze zomer door de Schotse Labour partij als je weet dat de zoon van de Libische generaal Gaddafi op feestjes wel erg close was met Labour topman Peter Mandelson en zijn vriend Nat Rothschild.

Nu de Conservatives te lui achterover leunen omdat ze denken dat ze de overwinning al binnen hebben en The Spectator daar hard aan meedoet, ben ik geswitcht naar Prospect, een meer ‘links’ georiënteerd blad. Hier krijg je een breder beeld van wat er in Groot-Brittannië speelt en dat is fijn.

Waar ik achter ben gekomen tijdens mijn zoektocht naar ‘de krant’ is dat in een vreemd land met een gepolariseerde politiek het voor mij als buitenstaander interessanter is om de extremen te lezen. De ene dag The Daily Telegraph (Tory) en de andere dag The Guardian (Labour). Deze extremen houden de geest scherp en daardoor weet ik wat er leeft aan beide zijden van het politieke spectrum.

En alleen heel af en toe lees ik The Independent, de beschaafde krant van de Liberal Democrats. Gewoon, om op adem te komen…

De Commissie Davids snapt het niet??

Maandag, 1 februari , 2010

Zullen ze het afgesproken hebben, Balkenende en zijn Engelse en Amerikaanse vrienden? Dat ze de oorlog in Irak legaal blijven noemen ongeacht wat een commissie Davids daarover zegt?

Woensdag gaf de Engelse Lord Goldsmith in zijn verklaring tegenover de commissie Chilcot, de Engelse onderzoekscommissie naar de oorlog in Irak, duidelijk te kennen dat wat hem betreft de commissie Davids de materie niet goed begrepen heeft.

Er was wel degelijk een volkenrechtelijk mandaat want het ligt er maar net aan hoe je resolutie 1441 leest. Goldsmith, die procureur generaal was voorafgaand en tijdens de oorlog in Irak, claimt dat resolutie 1441, die volgens VS en UK een oorlog legitimeerde, multi-interpretabel is. De Nederlandse onderzoekscommissie heeft de onjuiste interpretatie van de resolutie gevolgd, waarmee Goldsmith eigenlijk de conclusie van Davids in een zwaai van tafel veegt.

Wat zal Balkenende blij zijn geweest! Kijk de Engelsen zeggen het ook! Het rapport van de commissie Davids is een mening, een interpretatie van de werkelijkheid die ook, aldus Goldsmith, een andere kant op kan gaan.

Het is interessant dat de interpretatie van resolutie 1441 alleen aan de kant van Bush, Blair en Balkenende op meerdere wijzes te interpreteren valt, terwijl de resulotie voor bijvoorbeeld de Fransen, de commissie Davids en vele anderen heel duidelijk was. Namelijk dat als Saddam Hussein resolutie 1441 negeert, dit niet automatisch zou leiden tot een inval. Voor een inval zou een 2e VN resolutie nodig zijn.

Goldsmith adviseerde Tony Blair dat een 2e VN resolutie nodig was voor een volkenrechtelijk mandaat en een legitimatie van de oorlog. Maar veranderde drie weken voor de inval van gedachten. Hij gaf groen licht aan Blair voor een inval en de rest is geschiedenis.

Vandaag verschijnt Tony Blair voor de commissie. En wat uit zijn verklaring van vanmorgen blijkt, is dat Blair verder gaat dan Goldsmith. Blair ‘geloofde’ met heel zijn hart dat een verandering van het regime de enige juiste weg was om veiligheid in de wereld te waarborgen. Na 9/11 kon geen risico meer worden genomen met mannen als Saddam Hussein.

Hij vond een volkenrechtelijk mandaat wenselijk maar het verwijderen van Saddam Hussein was belangrijker. Ongeacht of weapons of mass destruction aanwezig waren of niet Blair was uit op een regime change.

Een VN resolutie lijkt daar dus ondergeschikt aan. Dit is pikant. Blair maakt er bijna een ideologisch verhaal van. Was er een volkenrechtelijk mandaat? Dat doet er eigenlijk niet toe. Tony Blair was premier, een leider en maakte een politieke keuze. Zijn vraag aan de Britten vandaag was: ‘Wat als we het niet hadden gedaan? Hoe zou de wereld er nu hebben uitgezien?’ Oftewel: wat willen jullie nu? Ik koos voor jullie veiligheid, wat had jezelf gedaan?

Hier kan Balkenende nog wat van leren. Maak van de politieke steun aan de oorlog in Irak een ideologisch politiek en leiderschapsbesluit en dan is het opeens prima.

Tenminste in de ogen van Blair, Bush en Balkenende zelf. Voor tegenstanders van de oorlog was er geen volkenrechtelijke basis en zijn Blair, Bush en in mindere mate ook Balkenende oorlogsmisdadigers.

Terechtstaan zullen ze niet. En het is jammer dat Balkenende te laf is geweest voor een openbaar onderzoek. Want wat er ook uit de commissie Chilcot komt, het feit dat een wereldleider zich publiekelijk moet verantwoorden geeft een gevoel van transparantie en misschien ook een heel klein beetje genoegdoening.

Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar het kamerdebat nav de commissie Davids. Ik hoop dat Balkenende meer moed toont dan dat hij tot nu toe heeft gedaan. En dat de oppositie niet alleen haar tanden laat zien maar ook doorbijt.