Gefeliciteerd Henk en Ingrid

10 juni, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Ik heb mijn stem tegen Henk en Ingrid niet kunnen laten horen want ik was een zwevende kiezer. Nee, ik twijfelde niet aan mijn partij maar ik zweefde bureaucratisch gezien tussen meerdere landen. Mijn machtiging is tussen Londen en Amsterdam kwijtgeraakt en daarmee ook mijn stem.  Ik ben er kapot van.

Want daar sta ik dan als kosmopoliet. Mijn land wordt gekaapt door een reactionaire bende en ik kan mijn liberale stem niet laten gelden.

Gisteravond keken we elkaar aan, mijn liefje en ik. Zullen we nóoit meer terugkeren naar huis of móeten we juist terug om de komende jaren een tegengeluid te laten horen? We zijn er nog niet uit.

Wilders is blij met zijn 1,5 miljoen stemmen. ‘De kiezers hebben gekozen voor optimisme’, zei hij vannacht.

Maar ik zie alleen maar angst. Angst voor verandering, angst voor de vreemdeling, angst voor hun AOW, angst om te delen, angst om de broekriem aan te trekken.

De stemmers op Wilders zien de wereld niet als hun speelplaats, nee, zij verschansen zich liever in hun achtertuintje, met het hek op slot.

Helaas heeft Wilders hen niet verteld dat terwijl zij in die achtertuin schuilen de onstuimige wind van globalisering toch zal waaien, dat de donkere wolk van de ‘global warming’ nog steeds voorbij zal trekken, en dat de kilte van de economische crisis niet zomaar wegtrekt. En wat zijn concreet zijn antwoorden daarop? De moslims moeten weg, de belastingen omlaag, oh ja laten we vooral niet langer doorwerken en gooi die grenzen ook maar dicht.

Gefeliciteerd Henk en Ingrid! Geniet van jullie feestje zolang het nog kan. Want de wereld zal aan de andere zijde van jullie schutting gewoon doorgaan. En mochten jullie ooit je hekje weer open doen al stappend over de verdorde ideeën van Wilders dan zullen jullie inzien dat de voorspoed waarop jullie hoopten, juist gepaard gaat met vooruitgang, vrijheid, tolerantie en open grenzen en niet met angst.

Maar dan is het wel te laat en zijn landen die voor tolerantie en vooruitgang kozen Nederland allang voorbij gestreefd.

Succes er mee. Ik blijf  voorlopig wereldburger tot deze gure politieke wind is overgewaaid.

En mijn stem breng ik de volgende keer weer hoogstpersoonlijk uit, daar ga ik alles aan doen!

Post to Twitter Tweet This Post

Bungelen

7 mei, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Na een nacht van tellen, TV kijken en een beetje slapen met een afschuwelijke kater opgestaan. Niet vanwege de drank maar omdat ik wakker word in een land waar Gordon Brown nog steeds premier is. De voorspelling van een bungelend parlement is werkelijkheid geworden, niet met zegevierende Liberal Democrats maar met drie partijen die allen verloren hebben.

Na hard campagne gevoerd te hebben met de Liberal Democrats de afgelopen weken voelt dit resultaat dramatisch aan.

Nick Clegg heeft zijn populariteit van de laatste weken niet weten waar te maken.

Cameron heeft geen zege weten te verzekeren en heeft tot nu toe 36 zetels te kort voor een meerderheid. Zal hij Nick Clegg bellen voor hulp?

Brown bungelt met beide handen aan de afgrond en heeft de Libdems nodig om hem daar te laten hangen.

Raar gevoel dat we verloren hebben. Zal de komende dagen daar pas een goed beeld van kunnen krijgen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Nick Clegg is dus kingmaker maar met een veel te klein mandaat.

Ga straks na Lib Dem Bayswater HQ om de stemming te peilen en daarna weer verder met het tellen van de lokale stemmen.

Nu maar eens goed gaan ontbijten om deze kater te verwerke

Post to Twitter Tweet This Post

Change in Westminster

6 mei, 2010 door Beatrijs Overdijkink

libdem camoagneVandaag is het moment van de waarheid. Gaan de Liberal Democrats in de UK winnen of niet? De afgelopen weken leken we in de peilingen opeens de tweede partij te worden na de Tories met Labour op drie. Aan de hardwerkende liberals in mijn buurt zal het niet liggen.

Weken zijn we nu al aan het flyeren en canvassen. Vanmorgen om vijf uur stond ik al weer naast mijn bed om de hele dag van deur tot deur kiezers aan te moedigen te gaan stemmen. In deze verkiezingsstrijd wordt gevochten om elke stem.

Door het vreemde kiesstelsel is het mogelijk dat we, qua aantal stemmen de tweede partij kunnen worden, maar dat dit niet vertaald wordt in het aantal zetels in het parlement. Aan dit oneerlijke systeem moet een einde komen vinden de Liberal Democrats. En daar ben ik het mee eens. Want door het Engelse Districtenstelsel heeft Labour de afgelopen jaren met een mandaat van maar een derde van de kiezers toch de meerderheid in het parlement kunnen hebben. Zo blijkt de oudste democratie een achterhaald politiek systeem te hebben. Zowel The Guardian als de The Independent riepen deze week op om te stemmen op de Libdems omdat hun redacties vinden dat een representatieve democratie beter past in de moderne tijd.

Ik hoop dat vandaag een overweldigend aantal mensen gaat stemmen op de Libdems. Het is tijd voor een verandering in Westminster. Een modernisering van het kiesstelsel in de UK is nodig en alleen de Libdems zullen daarvoor zorgen.

Dus ga ik nu nog maar gauw een aantal uren canvassen. Wens me succes!

Post to Twitter Tweet This Post

Zomaar een ochtendje met de Libdems

18 april, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Het is zondagmorgen. Normaal zou ik op weg zijn naar m’n lokale hang-out voor koffie en ontbijt maar vandaag sjouw ik met een tasje vol folders door Notting Hill. Samen met mijn Libdem maatje John ga ik trap op trap af om folders door de bus te duwen of aan te bellen bij ‘de kiezers’.

John is een bijzondere canvasser. Onze buurt is al zo’n zestig jaar een Tory bolwerk dus weinigen antwoorden dat ze op ons gaan stemmen. Dat stemt mij een beetje treurig maar John ziet vaak lichtpunten van hoop waar ik ze helemaal niet zie.

Zo bellen we aan bij een dame die vriendelijk glimlacht (in mijn ogen meewarig) als ze opendoet, onze flyer aanneemt, maar niet zegt op wie ze stemt. IJverig schrijft John bij haar naam ‘definite Libdem’. Als ik vraag waar hij dat uit opmaakt antwoordt hij: ‘She gave me a good vibe, I am sure she likes us.’

John is bijna blind dus hij ziet mijn frons niet. Ik ben overtuigd dat ze ons gewoon zielig vond met die gele libdem rozet en goedkope plastic tasjes. Maar Johns slechtziendheid heeft zijn gevoel kennelijk op scherp gezet. Dus op basis van zijn gevoel slaan we soms een huis over en komen we bij anderen juist extra terug voor een nieuwe folder of krant zonder dat we de bewoners echt goed gesproken of gezien hebben.

Ik zelf hou helemaal niet van canvassen dus normaal laat ik John het vuile werk doen en sta ik er als een laffe Jehova getuige naast. Maar vandaag heeft mijn canvasvriend  een speciale taak voor me. Hij heeft een huis in zijn hoofd waarvan hij het gevoel heeft dat ze Libdem kunnen zijn. De eigenaar heeft namelijk vorige week een folder aangenomen toen deze de voordeur uitliep en dat vriendelijke gebaar heeft John overtuigd dat hij beet heeft. En het is mijn taak van de dag om deze man over de streep te trekken.

Maar vlak voordat we ‘het huis’ bereiken doet er zich een probleem voor. John wordt gebeld door het campagne hoofdkwartier. Er zijn canvassende Tories gespot in onze buurt. En inderdaad aan de andere kant van de straat loopt een man in strak pak met een blauwe Tory rozet. Het is de MP van dit stadsdeel met in zijn kielzog een blitse dame met folders. En tot onze grote schrik spot ik achter ons een smoezelige man met een rode Labour rozet op zijn jas.

Vlug! John spoort mij aan om harder te gaan lopen. Zijn focus is op het huis met die ene Libdem stemmer erin. Ik versnel mijn pas. Ik roep nog tegen John dat ik niet weet wat ik moet zeggen maar hij wil er niets van weten. Go!

Met absurd grote stappen bereik ik als eerste het vrijstaande huis. Terwijl het zweet van mijn hoofd druipt zwaait de voordeur open. En daar staat… de nanny.

Nee, ze mag niet stemmen en haar baas is niet thuis. Weemoedig draai ik me om, de voor mij duidelijke Tory vibe van me afschuddend. Maar dan kijk ik in het vastberaden gezicht van John die over mijn schouder naar het meisje roept: ‘We ’ll be back!’

Post to Twitter Tweet This Post

Op campagne met de libdems

16 april, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Clegg, Cameron, BrownSinds het TV debat van gister tussen de politieke leiders van de drie grootste partijen in Engeland lopen de Libdems in mijn buurtje met een lichtere tred hun canvas-rondje. Want ja, hun leider, Nick Clegg, kwam als grote winnaar uit het TV debat, David Cameron en Gordon Brown ver achter zich latend in meerdere peilingen.

Het Londense stadsdeel Westminster (goed voor 350,000 inwoners) is onderverdeeld in 20 ‘wards’ en ik heb het geluk in de ‘ward’ Bayswater campagne te voeren met een bijzonder groepje liberalen.

Mijn vaste canvasvriend John, een vriendelijke dertiger, heeft de gewoonte om tijdens het canvassen bij iedereen aan te bellen met zijn neus bijna tegen de deurbel. Ik vind het apart maar besteed er verder geen aandacht aan. Gister vertelde hij me dat hij bijna blind is. Wat verklaart waarom hij me keer op keer straal voorbij loopt tijdens ons campagne rondje. Pas als ik hem roep, zegt hij ‘oh ben je daar’ terwijl ik vlak achter hem loop. Mijn andere campagnevriend Tony, een schrijver en consultant, heeft een chronisch ontstoken voet. Hiermee strompelt hij letterlijk elke dag de hele buurt door fanatiek aanbellend en folders uitdelend. En dan is er nog Sue, voormalig rechter en mensenrechtenactivist. Dat ze al tachtig is zou je niet zeggen. Als een geboren organisator voert ze ons aan vanuit haar huis. Dit is ons campagne team. Samen proberen we zo’n 17,500 mensen te bereiken.

En dit is het team van de Tories: betaalde krachten die folders huis aan huis bezorgen, canvassende mannen en vrouwen in pakken en mantelpakjes en een flitsende MP. We zien ze niet veel want de Tories zijn al sinds mensenheugenis aan de macht in ons stadsdeel. So why bother. En waarschijnlijk zullen ze hun zetel behouden. Hier woont het oude geld dat smacht naar de terugkeer van de jacht en lagere erfrecht belasting. Maar sinds gisteren is er een klein beetje hoop. Onze Nick kwam over als ‘the real thing’, als iemand waar mensen op kunnen vertrouwen, een frisse wind, een oprecht mens. En deze hoop doet ons harder lopen op de koude zaterdagochtend als we weer het hekje openen bij een huis met de zoveelste porche of SUV voor de deur. Dat hier geen liberalen wonen kan je op 100 m afstand ruiken. Maar sinds gister weten we het niet meer zo zeker… dus nog drie weken flyeren en canvassen we door.

En wat betreft de TV debatten? Nick ga zo door! Want de liberalen zijn het broodnodige alternatief voor de versleten politiek van New Labour en de twijfelachtige soundbites van de New Conservatives.

Post to Twitter Tweet This Post

Boerka verbod

8 april, 2010 door Beatrijs Overdijkink

De eerste keer dat ik een boerka zag, was op het vliegveld in Kuala Lumpur. Een groepje vrouwen in boerka fotografeerde elkaar uitgebreid. Soms als groep en soms apart. Het geheel kwam nogal vervreemdend over. Want hoe wisten ze nou wie, wie was op de foto? Hun echtgenoten stonden ernaast in luchtig pak. Inwendig werd ik woedend over de ongelijkheid die de bedekking van deze vrouwen uitstraalde. Maar eenmaal in Amsterdam dacht ik er niet meer aan. Ik zag daar nooit een vrouw met een boerka dus hoefde ik me ook nergens aan te storen.

In Londen daarentegen zie ik ze regelmatig. Soms op rare plekken. In het pashok bij Agent Provocateur. Ik in mijn spijkerbroek, de dame naast me in haar boerka. Of bij Harrods tijdens het passen van een zonnebril. Naast me staat een vrouw in boerka een donkere Chanel zonnebril te passen om zo het laatste beetje zichtbare huid te bedekken. Beide keren wordt ik niet woedend maar bedenk ik me dat achter dit zwarte gewaad een wereld schuilgaat waar ik niet veel van begrijp.

De Belgen en Fransen willen de boerka verbieden. In België omdat het bijdraagt aan de ongelijkheid van vrouwen en in Frankrijk omdat het indruist tegen de waarden van de seculiere Franse samenleving en het Franse idee van gelijkheid. Hebben deze landen gelijk?

Vrouwen dragen de boerka omdat ze het als een religieuze verplichting zien. Anderen dragen het uit vroomheid, uit nederigheid ten aanzien van Allah of om hun seksualiteit te verbergen voor de wellustige blikken van mannen. Andere vrouwen claimen dat de boerka hun juist meer gelijkheid en bewegingsvrijheid geeft.

Wat de reden ook is, de Fransen en Belgen hebben gelijk dat het dragen van de boerka een vorm van onderdrukking is. Want is er ooit aan een man gevraagd om een boerka te dragen om zo zijn seksualiteit te bedekken of zijn vroomheid te uitten? Ik denk het niet.

De boerka is daarmee een symbool van ongelijkheid. De vrouw wordt weggestopt achter een zwarte waas alsof ze er niet mag zijn. Als we als samenleving pal willen blijven staan voor de vrouwenrechten waar zo hard  voor is gestreden in de vorige eeuw dan kunnen we zo’n symbool niet accepteren.

Toch is een verbod van de boerka, zoals de Belgen en Fransen willen, niet de oplossing en ik hoop dat we in Nederland dit voorbeeld niet zullen volgen. Want naast ‘gelijkheid van vrouwen’ zijn ‘vrijheid van religie’ en ‘vrijheid van keuze’, waarden die we in Nederland hoog moeten houden. Met het bestraffen van vrouwen die een boerka dragen begeven we ons op een glijdende schaal. Welk kledingstuk wordt hierna verboden? Daarnaast loop je het gevaar dat je deze groep vrouwen juist meer van de samenleving vervreemd dan erbij betrekt.

Wat we echter niet hoeven doen is zwijgen over het onderdrukkende aspect van de boerka. Dit is een boodschap die we (politici, feministen, beleidsmakers, columnisten etc.) constant kunnen uitdragen. Juist ook naar de groepen waar het dragen van de boerka overwogen wordt of waar vrouwen gedwongen worden om een boerka te dragen.

Dus bij deze: dames werp dat ding af! En vindt je man het niet oké? Geef hem ook een boerka en ga samen op stap. Wedden dat hij hem binnen 5 minuten afdoet…

Dit stukje is geïnspireerd op een artikel van de conservatieve onderzoeker en blogger Houriya Ahmed in Standpoint magazine van maart 2010. Zij beschrijft drie redenen waarom zij de boerka niet (meer) draagt: ‘1. Als mannen vrouwen zien als seksuele objecten, dan kunnen vrouwen nog zoveel boerka’s dragen als ze willen, deze houding zal niet veranderen. 2.Vroomheid zit hem niet in hoe je er uitziet, maar in hoe je je gedraagt. 3. Allah oordeelt over hoe je handelt niet over hoe je er uitziet.’

Post to Twitter Tweet This Post

Geen campagne tijger

11 februari, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Ik ben geen verkoper. Ik kan in discussies heel goed mijn mening verkondigen, in blogs en artikelen mijn standpunten helder formuleren maar een snelle ’sales pitch’ is niet aan mij besteed. Op straat campagne voeren voor de verkiezingen is daarom voor mij altijd een ‘uitdaging’ geweest.

Het begon op de markt in Rotterdam in het voorjaar van 2002. Fortuyn was net vermoord en de marktkooplui scholden ons uit voor rotte vis. Want ‘wij’ hadden ‘hun’ Pim vermoord. Tja, daar sta je dan als politiek groentje met je hand vol flyers, knikkende knieën en je mond vol tanden…

Wat er in Rotterdam gebeurde was bijzonder om mee te maken maar het bezorgde me een geweldige afkeer voor flyeren op straat.

Vier jaar later had ik gelukkig een betere ervaring in Amsterdam. Als fractiemedewerker voor de Amsterdamse gemeenteraadsfractie hielp ik mee met het vormgeven van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Het kunnen meedenken over strategie en inhoud verzachtte de vroegere pijnlijke ervaring van het flyeren. We verloren dramatisch maar ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in mijn werk als toen.

Nu kijk ik vanuit Londen toe hoe vrienden en oud-collega’s zich opmaken voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Wat gaat het goed met D66 en wat had ik er graag bij willen zijn!

Om toch ook iets van een ‘verkiezingskoorts’ te voelen, heb ik me aangemeld bij de Liberal Democrats. In mei zijn hier namelijk lokale verkiezingen en men verwacht dat Gordon Brown elk moment de datum voor de landelijke verkiezingen zal aankondigen.

Door de lokale voorzitster ben ik met open armen binnen gehaald. Natuurlijk willen ze graag gebruik maken van zo’n ervaren campagnevoerder. Even dacht ik dat ze gebruik wilden maken van mijn strategisch inzicht en goede ideeën. Maar dat had ik mis.

Toen ik gisteren het huis van de voorzitster betrad kreeg ik een tas met flyers, een pen en een enquêteformulier in mijn hand gedrukt. Oh horror of horrors. Een hele avond als ware Jehovah getuigen canvassen van deur tot deur. Vanmorgen heb ik me heel laf per mail afgemeld. Ik ben geen campagnetijger. Sorry.

Post to Twitter Tweet This Post

Hoe lees je de krant in een nieuw land?

7 februari, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Toen ik bijna drie jaar geleden aankwam in de UK moest ik het politieke en maatschappelijke landschap nog leren kennen. Natuurlijk wist ik in grote lijnen de verschillen tussen de politieke partijen. Maar wie zijn verder de grote spelers? Welke krant steunt wie? Welke loyaliteiten hebben journalisten of opiniemakers? In Nederland was dat duidelijk. Niet alleen door de toonzetting van een krant of artikel maar ook omdat je weet wie, wie is.

Een ingezonden stuk van Maarten Hajer kan je plaatsen als je weet dat hij gelieerd is aan de PvdA. Of een column van Leon de Winter kan je in een bredere context lezen als je weet wie hij is en waar hij voor staat. Als nieuwkomer in een vreemd land heb je geen idee van context en plaats en moet je dit alles weer leren. Ik hou van kranten lezen en het nieuws kijken dus dat is geen probleem maar toch voelde het af en toe alsof ik een beetje mijn anker kwijt was.

Wie moest ik lezen, waar hoorde ik bij? Van de tabloids was het snel duidelijk waar hun loyaliteiten lagen. Ze zijn voornamelijk rechts en dus gelieerd aan de Tories. Maar daar was een onverwachte uitzondering op bij The Sun. Zij steunden jaren de Labour regering tot zij afgelopen september openlijk op de voorpagina hun steun aan Brown opzeiden om tijdens de verkiezingen The Conservatives te steunen.

Míjn favoriete blaadje was een tijdje The Spectator, het clubblad van de Conservatives, vanwege hun scherpe kritiek op de Labour partij, hun eloquente columnisten en hun vermakelijke soms rake analyses van de Engelse samenleving.

Maar ook vanwege de ‘roddelrubriek’ van Taki, een Griekse rijke stinkerd, waarin verslag wordt gedaan van allerlei high society feestjes. In deze rubriek worden (onbedoeld) linken gelegd tussen politici, geldschieters, spindoctors en journalisten die ik anders niet te weten was gekomen. Erg vermakelijk en informatief! Daardoor begrijp je beter de switch van The Sun omdat James Murdoch, de eigenaar van de The Sun, veelvuldig op feestjes van hoge Conservative figuren blijkt rond te lopen. En kan je vraagtekens zetten bij de vrijlating van de Libiër en Lockerbie terrorist Abdel Basset al-Megrahi deze zomer door de Schotse Labour partij als je weet dat de zoon van de Libische generaal Gaddafi op feestjes wel erg close was met Labour topman Peter Mandelson en zijn vriend Nat Rothschild.

Nu de Conservatives te lui achterover leunen omdat ze denken dat ze de overwinning al binnen hebben en The Spectator daar hard aan meedoet, ben ik geswitcht naar Prospect, een meer ‘links’ georiënteerd blad. Hier krijg je een breder beeld van wat er in Groot-Brittannië speelt en dat is fijn.

Waar ik achter ben gekomen tijdens mijn zoektocht naar ‘de krant’ is dat in een vreemd land met een gepolariseerde politiek het voor mij als buitenstaander interessanter is om de extremen te lezen. De ene dag The Daily Telegraph (Tory) en de andere dag The Guardian (Labour). Deze extremen houden de geest scherp en daardoor weet ik wat er leeft aan beide zijden van het politieke spectrum.

En alleen heel af en toe lees ik The Independent, de beschaafde krant van de Liberal Democrats. Gewoon, om op adem te komen…

Post to Twitter Tweet This Post

De Commissie Davids snapt het niet??

1 februari, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Zullen ze het afgesproken hebben, Balkenende en zijn Engelse en Amerikaanse vrienden? Dat ze de oorlog in Irak legaal blijven noemen ongeacht wat een commissie Davids daarover zegt?

Woensdag gaf de Engelse Lord Goldsmith in zijn verklaring tegenover de commissie Chilcot, de Engelse onderzoekscommissie naar de oorlog in Irak, duidelijk te kennen dat wat hem betreft de commissie Davids de materie niet goed begrepen heeft.

Er was wel degelijk een volkenrechtelijk mandaat want het ligt er maar net aan hoe je resolutie 1441 leest. Goldsmith, die procureur generaal was voorafgaand en tijdens de oorlog in Irak, claimt dat resolutie 1441, die volgens VS en UK een oorlog legitimeerde, multi-interpretabel is. De Nederlandse onderzoekscommissie heeft de onjuiste interpretatie van de resolutie gevolgd, waarmee Goldsmith eigenlijk de conclusie van Davids in een zwaai van tafel veegt.

Wat zal Balkenende blij zijn geweest! Kijk de Engelsen zeggen het ook! Het rapport van de commissie Davids is een mening, een interpretatie van de werkelijkheid die ook, aldus Goldsmith, een andere kant op kan gaan.

Het is interessant dat de interpretatie van resolutie 1441 alleen aan de kant van Bush, Blair en Balkenende op meerdere wijzes te interpreteren valt, terwijl de resulotie voor bijvoorbeeld de Fransen, de commissie Davids en vele anderen heel duidelijk was. Namelijk dat als Saddam Hussein resolutie 1441 negeert, dit niet automatisch zou leiden tot een inval. Voor een inval zou een 2e VN resolutie nodig zijn.

Goldsmith adviseerde Tony Blair dat een 2e VN resolutie nodig was voor een volkenrechtelijk mandaat en een legitimatie van de oorlog. Maar veranderde drie weken voor de inval van gedachten. Hij gaf groen licht aan Blair voor een inval en de rest is geschiedenis.

Vandaag verschijnt Tony Blair voor de commissie. En wat uit zijn verklaring van vanmorgen blijkt, is dat Blair verder gaat dan Goldsmith. Blair ‘geloofde’ met heel zijn hart dat een verandering van het regime de enige juiste weg was om veiligheid in de wereld te waarborgen. Na 9/11 kon geen risico meer worden genomen met mannen als Saddam Hussein.

Hij vond een volkenrechtelijk mandaat wenselijk maar het verwijderen van Saddam Hussein was belangrijker. Ongeacht of weapons of mass destruction aanwezig waren of niet Blair was uit op een regime change.

Een VN resolutie lijkt daar dus ondergeschikt aan. Dit is pikant. Blair maakt er bijna een ideologisch verhaal van. Was er een volkenrechtelijk mandaat? Dat doet er eigenlijk niet toe. Tony Blair was premier, een leider en maakte een politieke keuze. Zijn vraag aan de Britten vandaag was: ‘Wat als we het niet hadden gedaan? Hoe zou de wereld er nu hebben uitgezien?’ Oftewel: wat willen jullie nu? Ik koos voor jullie veiligheid, wat had jezelf gedaan?

Hier kan Balkenende nog wat van leren. Maak van de politieke steun aan de oorlog in Irak een ideologisch politiek en leiderschapsbesluit en dan is het opeens prima.

Tenminste in de ogen van Blair, Bush en Balkenende zelf. Voor tegenstanders van de oorlog was er geen volkenrechtelijke basis en zijn Blair, Bush en in mindere mate ook Balkenende oorlogsmisdadigers.

Terechtstaan zullen ze niet. En het is jammer dat Balkenende te laf is geweest voor een openbaar onderzoek. Want wat er ook uit de commissie Chilcot komt, het feit dat een wereldleider zich publiekelijk moet verantwoorden geeft een gevoel van transparantie en misschien ook een heel klein beetje genoegdoening.

Ik kijk met gemengde gevoelens uit naar het kamerdebat nav de commissie Davids. Ik hoop dat Balkenende meer moed toont dan dat hij tot nu toe heeft gedaan. En dat de oppositie niet alleen haar tanden laat zien maar ook doorbijt.

Post to Twitter Tweet This Post

Sneeuw hysterie

8 januari, 2010 door Beatrijs Overdijkink

Sneeuw ontwricht al drie weken het dagelijks leven in Engeland en delen van Europa. Zo heb ik zelf al weken geen internetverbinding omdat de postbode met onze inlogcode thuisblijft vanwege de sneeuw, hebben we 5 dagen geen verwarming, warm water en gas vanwege de sneeuw en duwen we onze auto de Eurotunnel uit en Frankrijk in vanwege de sneeuw. En ook het nieuwe jaar wordt ingeluid met een overdosis sneeuw.

Terug in Londen breng ik de eerste dagen van deze week voornamelijk door met een dikke deken voor de TV. Kijkend naar het BBC nieuws krijg ik steeds meer de indruk dat we afstevenen op een grote sneeuwramp. Er is een tekort aan gas, mensen gaan dood door de kou, iedereen zit vast, overal 40 cm sneeuw, en er komt meer ijs, wind en nog meer sneeuw. Bij elk weerbericht trek ik me verder terug onder mijn deken en besluit om niet meer naar buiten te gaan.

Mijn liefje stapt daarentegen elke morgen braaf in zijn auto en komt ook ’s avonds gewoon weer thuis. Zonder verhalen over spannende avonturen in de sneeuw. Na vier dagen en een aantal bezorgde telefoontjes van ouders wordt het me opeens duidelijk dat hier iets niet klopt.

Wat is het mysterie achter mijn liefjes schijnbaar makkelijke tocht door het barre sneeuwlandschap van Londen dat ik elke dag op de BBC zie?

Met een diepe zucht krijg ik het verhaal te horen. Ja, het sneeuwt in heel Europa in Engeland en Schotland, in Noord-, Oost- West en Zuid-Londen maar de weg van ons huis naar zijn werk is totaal vrij van sneeuw. Elke avond van de afgelopen week lag hij in bed te hopen op een flinke sneeuwbui om zo wat van het drama en een extra ‘vrije’ dag mee te pikken. Maar de binnenstad van Londen functioneert gewoon prima met alleen een dun laagje sneeuw. De apocalyptische sneeuwtaferelen blijken niet voor ons te gelden.

Lachend gooi ik mijn deken af, zet het BBC drama nieuws uit en besluit naar buiten te gaan. Ik wandel door Notting Hill en neem de metro naar Russel Square voor een koffie met een vriendin. Het is koud en glad maar ik kom terug zonder problemen. Geen paniek, geen drama.

Wij zitten lekker in onze dramaloze ‘oase’, dat is fijn maar toch ook een beetje jammer…

Post to Twitter Tweet This Post