Laatst zat ik in de auto midden in de binnenstad, hartje Jordaan. Ik was op weg naar de IKEA maar lette even niet op en voordat ik het doorhad zat ik vast achter een vuilniswagen op de Elandsgracht. Er was echt niks meer aan te doen, al spoedig reed er een klein stukje file achter mij aan, ik kon met geen mogelijkheid meer achteruit om te ontsnappen. Nadat ik was bijgekomen van het gebruikelijke binnensmonds vloekmoment werd ik langzaam maar zeker via de motorkap van mijn auto met een aantal feiten geconfronteerd.

Ten eerste, vuilnisman (of vrouw) zijn is één van de belangrijkste maar tegelijkertijd ook één van de meest onaanzienlijkste beroepen die er bestaan. Het kan geen pretje zijn als die zakken niet goed zijn dichtgemaakt, waardoor halverwege de stoeprand de helft van de inhoud op straat klettert. Daarnaast hoef ik de geur die om de wagen heen hangt niet te beschrijven, ik denk dat elke Amsterdammer er zich wel iets bij kan voorstellen. Stel dat we niemand meer kunnen vinden die bereid is de hele dag andermans rommel op te ruimen. Wat zou de stad in een korte tijd aan cachet verliezen.

Ten tweede is de hoeveelheid afval die twee keer per week opgeruimd moet worden schrikbarend. De vrachtwagen met twee vuilnisjongens deed er drie kwartier over om de vuilnis van één kant van de Elandsgracht op te halen. En dat lag niet aan het werktempo van de jongens. Er liggen niet alleen belachelijk veel zakken en kartonnen dozen op de stoep, er staat ook elke tien meter ook nog zo’n kliko vuilnisbak tot de nok toe gevuld. Na drie kwartier achter de vuilniswagen te hebben gehangen was het me zo helder als glas; wij consumeren te veel. Volgens globalissues.org consumeren de rijkste 20% van de wereldbevolking 76,6% van de totale wereldconsumptie.

Dat is veel te veel. Natuurlijk zien we allemaal de economische groei graag weer op gang komen. Maar ons consumptiepatroon moet veranderen. Het moet duurzamer, slimmer en groener. Zodat we gelukkiger worden met minder.