“Opvallend veel noeste werkers in reclame, marketing en media gaan in de lokale politiek”, schrijft reclamevakblad Adformatie deze week. “Jeukt de maatschappelijke plicht? Te weinig werk? Vervelen ze zich thuis?” Ook ik sta in dat bericht, als nummer vijf op de kandidatenlijst van D66 in stadsdeel Nieuw-West. En ja, bij mij is het inderdaad die jeuk.
Zowel landelijk als op lokaal niveau staat er deze jaren politiek gezien veel op het spel. Maken we in tijden van crisis wel de juiste keuzes? Hopelijk krijgen we volgend jaar een regering met meer daadkracht en toekomstvisie. Dit jaar al draait het in Amsterdam om het oplossen van grootstedelijke problemen met onderwijs, infrastructuur, evenwichtig woonbeleid, integratie, criminaliteit en sociale cohesie. Daarbij zijn structurele oplossingen nodig, dus geen uitstelgedrag of het isoleren van allochtone bevolkingsgroepen.
(Leest allen het net verschenen boek ‘Hoezo mislukt?’ van D66-lid Frans Verhagen over het Nederlandse integratiebeleid.)
Met de gemeenteraadsverkiezingen in aantocht heb ik afgelopen najaar besloten mezelf verkiesbaar te stellen voor de deelraad van Nieuw-West. Dit stadsdeel, met ruim 130.000 inwoners, is een samenvoeging van Slotervaart, Osdorp en Geuzenveld-Slotermeer. Misschien wel meer dan elders in de hoofdstad spelen hier de echte grotestadsproblemen in verhoogde mate. Politiek gezien dus wellicht het meest interessante stadsdeel van Amsterdam.
Als D66 in Nieuw-West straks bij de verkiezingen vijf van de 29 zetels in de wacht sleept, mag ik de partij vertegenwoordigen in de deelraad. Ik ben zeer gemotiveerd om dat te gaan doen. Sommige mensen vinden dat ik me als journalist niet in de actieve politiek mag begeven. Dat vind ik een ouderwetse gedachte. Nieuws en opinie lopen steeds meer door elkaar heen. Daarbij komt dat iedereen een politieke voorkeur heeft, ook iedere journalist. Ik denk dat het eerlijker en transparanter is als je, zoals ik, nooit geheimzinnig doet over je politieke voorkeur.
Mocht ik inderdaad de actieve politiek in gaan, dan zien we tegen die tijd (begin mei) wel weer hoe zich dat verhoudt tot mijn journalistieke werk, in dit geval voor de progressieve opiniesite Joop.nl. Feit is dat ik daar juist mede vanwege mijn politieke kleur voor ben gevraagd. Het begrip ‘progressief’ reikt volgens Joop.nl van D66 tot aan de SP. Zo breed is ook de blik van de redactie. Het lidmaatschap van een politieke partij is daarbij geen enkel bezwaar.
Het mooie van de politiek is dat niet ik maar de burger bepaalt. Die beoordeelt de lokale kandidaten op hun bijdrage aan het politieke debat, maar laat zich zeker ook leiden door de landelijke prestaties van politieke partijen. Hoogleraar bestuurskunde Pieter Tops schreef dit weekend een goed opiniestuk voor NRC Handelsblad, waarin hij stelt dat sterke lokale politiek nodig is om het verschil te maken op plaatselijke problemen omtrent met name kwaliteit van onderwijs en het gedrag in de publieke ruimte. Er ligt dus een grote verantwoordelijkheid te wachten. Het jeukt!
