D66 is de grote winnaar van de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. Van twee naar zeven zetels in de gemeenteraad. Van twee naar zeven zetels in stadsdeel Centrum. Naar zes zetels in Zuid. Naar vijf zetels in Oost. Naar vijf zetels in West. Naar vijf zetels in Zuidoost (met OZO). Van één naar drie zetels in Nieuw-West. En van nul naar twee zetels in Noord. Ageeth en verder iedereen die betrokken was bij de campagnes in de hele stad, bedankt! En alle kiezers natuurlijk ook. Het wordt anders in Amsterdam!

De slag om Amsterdam. Zo kopte de Volkskrant zaterdag een inspirerend artikel over de Amsterdamse strijd van het nu nog nietige D66 tegen het bolwerk der sociaal-democraten. David tegen Goliath. Sinds de Tweede Wereldoorlog is de hoofdstad nog nooit bestuurd zonder de PvdA. De Europese verkiezingen van juni vorig jaar waren een voorbode: D66 werd met 21,2% van alle stemmen de grootste partij van Amsterdam, enorme winst vergeleken met de 4% die de partij momenteel twee zetels gunt in de gemeenteraad. PvdA (met voorheen een aanhang van 39,4%) scoorde voor Europa een vernietigend aandeel van slechts 14,7%. Een verwoestende nederlaag.

Logisch dus dat de PvdA in de afgelopen verkiezingscampagne alles in het werk stelde om D66-lijsttrekker Ageeth Telleman te beschadigen. Zonder succes, want D66 staat nog altijd op acht zetels in de Amsterdamse peilingen. Het verschil tussen beide partijen was twee weken geleden nog maar een zetel. De val van het kabinet Balkenende-IV leverde de lokale politiek echter een ‘breekbonus’ op. Woensdagavond weten we wat al die peilingen nu werkelijk waard zijn geweest.

Persoonlijk kijk ik natuurlijk vooral ook naar Amsterdam Nieuw-West. Voor dat stadsdeel heb ik twee maanden lang campagne gevoerd. Als nummer vijf op de kandidatenlijst mag ik zelfs dromen van een plek in de deelraad. Omgerekend naar de voorspelde acht zetels in de centrale gemeenteraad (omvang: 45 zetels) klinkt vijf van de in totaal 29 zetels in Nieuw-West voor een buitenstaander wellicht als een logische schatting, maar dan vergeet je dat mijn stadsdeel in het verleden veel zwaarder op de PvdA leunde dan centraler in de stad.

Toch is die situatie wel degelijk aan het veranderen. Turkse Nederlanders zouden massaal overstappen van PvdA naar D66, zo zeggen opiniepeilers. Ook wordt er gezegd dat Marokkaanse en Turkse jongeren eveneens richting D66 schuiven. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Toch snap ik die onderzoekers best: ik heb de afgelopen tijd veel Turken en Marokkanen horen vertellen dat zij inderdaad die overstap gingen maken.

Veel mensen in Slotervaart, Osdorp en Geuzenveld-Slotermeer zijn de PvdA beu. Niet voor niets gaf een moslimgroepering zelfs een negatief stemadvies over de huidige stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch van Slotervaart. Marcouch werd eind vorig jaar door zijn eigen leden geweigerd als lijsttrekker en voert nu een intensieve campagne om met voorkeurstemmen in de gemeenteraad te komen.

Het zal je niet verrassen: natuurlijk hoop ik dat D66 wint. In Nederland, in Amsterdam, in Nieuw-West… maar niet in Zevenaar. In deze Gelderse stad waar ik deels opgroeide, voert Noor de Laat campagne voor de SP. Noor staat tweede op de kandidatenlijst van haar partij. Momenteel heeft de SP geen zetels in Zevenaar, want die twee zetels worden na een eerdere interne ruzie ingenomen door een andere socialistische partij. Ik hoop dat de SP die zetels weer terugwint. Waarom? Noor de Laat is de allerliefste moeder op aarde. De mijne.

Hij is dit weekend in Amsterdam, de campagnebus van D66. Zondag is partijleider Alexander Pechtold zelf van de partij, op de slotmanifestatie in Small Project Space. Vrijdag deed de bus al even het centrum van de stad aan, evenals twee grote pleinen in Nieuw-West: Plein ’40/’45 en het Osdorpplein. Naast de lokale lijsttrekkers Ageeth Telleman (D66 Amsterdam) en Ronald Mauer (D66 Nieuw-West) waren ook Kamerlid Fatma Koser Kaya en partijvoorzitter Ingrid van Engelshoven van de partij.

Hoeveel zetels gaat D66 straks behalen in Amsterdam en haar stadsdelen? In de peiling voor de gemeenteraad steeg de partij van 8 naar 9 zetels, dus zitten we de PvdA op de hielen. Er zijn helaas nauwelijks peilingen voor de afzonderlijk stadsdelen, maar vandaag hoorde ik een actuele prognose uit Amsterdam Noord: daar lijkt D66 vijf van de 29 zetels te gaan halen. Eens kijken hoe dat in de andere stadsdelen uitpakt. Nog een paar dagen geduld!

Vooropgesteld: politieke partijen doen er in de eerste plaats goed aan om hun eigen lokale site op orde te hebben. Hoewel de meeste kiezers zich hooguit baseren op krantenkoppen en oneliners in het NOS Journaal, moet je voor de serieus geïnteresseerde stemmer de belangrijkste informatie over programma en kandidaten goed online hebben staan. Belangrijker nog is dat die informatie goed is verwerkt in de Stemwijzer. Voor D66 in Amsterdam Nieuw-West ben ik daarbij betrokken geweest; het is een heel gepuzzel. Wat immers te vinden van een verwarrend standpunt van een politieke concurrent?

Als de Stemwijzer en de eigen site op orde zijn (en dat zijn ze natuurlijk al lang, nietwaar?) is het zinvol om ook elders op internet aanwezig te zijn. Cruciaal voor landelijke politici, maar op lokaal niveau is die invloed toch wat beperkter. Het is immers schieten met hagel. Zo nodigt de Utrechtse CDA-kandidaat Chantal Hakbijl me via Google Ads op mijn eigen weblog regelmatig uit om toch vooral op haar te gaan stemmen. Beetje lastig, als Amsterdammer.

Een website die blogs, tweets en overige online activiteiten van lokale politici in kaart brengt, is Volgdeverkiezingen.nl. Daar kun je zoeken per stad, of zelfs per stadsdeel (waar in enkele grote steden op 3 maart ook verkiezingen zijn). Ook dagblad Trouw heeft een speciale verkiezingspagina ingericht op Trouw In De Buurt. Met behulp van Google Maps kun je naar kandidaten in de regio zoeken, die zichzelf daar kunnen introduceren.

Als kandidaat in de hoofdstad kun je je ook presenteren op de website Nieuws Uit Amsterdam. Niet alleen word je in een overzicht opgenomen, maar ook hier kun je een persoonlijk verhaal kwijt. Een compact overzicht van hoofdstedelijke partijen en hun kandidaten is te vinden op Amsterdam Centraal.

Maar zoals gezegd: het is vaak schieten met hagel. Toen ik in mijn status-update op Facebook meldde dat ik op 3 maart verkiesbaar ben als kandidaat-raadslid in Amsterdam Nieuw-West, kreeg ik een felicitatie van een Amerikaanse vriendin in New York. Heel aardig, maar een extra stem levert dat natuurlijk niet op. Maar goed, dat gold ook voor Obama: eind 2008 kon ik niet op hem stemmen, ook al is hij mijn vriend op Facebook.

Haar reactie: “Waarom leg je je fiets dan daar neer?” Na netjes te hebben toegelicht dat het niet mijn fiets is, dat deze waarschijnlijk door de wind om is gevallen en dat het, last but not least, niet de norm is dat je je hond tegen het zadel van andermans fiets aan laat plassen, ontsteekt zij in woede. Waar ik mij wel niet mee bemoeide…

Is het echt zo als de reclame op tv beweert, dat we met z’n allen steeds asocialer worden? Ik kan en wil het niet geloven. Ik sluit het raam en vraag me af hoe ik deze situatie beter aan had kunnen pakken.

Ik vrees dat het Roos niet zal lukken om uitsluitend met haar inzamelingsactie de toekomst van de bieb veilig te stellen. Ten eerste omdat de gemeente in al haar wijsheid ooit heeft besloten het eigendom, en daarmee een groot deel van de zeggenschap, uit handen te geven. Bovendien is het onhaalbaar om met een eenmalige inzameling het benodigde geld bij elkaar te krijgen. Wel raakte het betoog van Roos wat mij betreft een open zenuw van de deelraadspolitiek. Te vaak wordt uitgegaan van concepten waarin termen als haalbaarheid, doelmatigheid en, vaak in één adem, schaalvergroting de boventoon voeren.  

Fout! Het is juist die rigide benadering die er keer op keer toe leidt dat voor de veiligste, op het oog meest controleerbare en politiek haalbare optie wordt gekozen. Dat blijkt in het geval van de Pintobieb, de aan- en uitbesteding van het welzijnswerk aan Ysterk en als we niet oppassen ook bij toekomstige projecten. En dat terwijl de binnenstad van Amsterdam, en met name de Nieuwmarktbuurt een civil society an sich is, om ook het kosmopolitische karakter ervan nog maar eens te onderstrepen. Hoe moeilijk kan vraaggericht beleid zijn in een buurt waar de vragen en wensen van mensen, bij wijze van spreken, op straat liggen? Blijf dicht bij die mensen, luister naar hun behoeften en speel daar als deelraad zo adequaat en inventief mogelijk op in. Kleinschaligheid is vaak het toverwoord. 

Het voortbestaan van de Pintobieb zoals we die nu kennen kunnen ook wij helaas niet garanderen. Maar we kunnen wel beloven er alles aan te doen dat Roos over tien jaar nog altijd met veel plezier en dierbare herinneringen het Pintohuis kan bezoeken. En dat geldt uiteraard ook voor de vaste bezoekers van de Boomspijker, het Claverhuis en vele andere plekken waar jongeren, ouderen, bewoners en bezoekers elkaar treffen. Gewoon, door de menselijke maat niet uit het oog te verliezen en hand in hand met de betrokkenen op te trekken. Dat bespaart een hoop ongenoegen. En bakken vol geld.