Ik kijk uit mijn raam op de Admiralengracht en zie een hond tegen het zadel van een omgevallen fiets aan plassen. Ik open het raam om het bijbehorende hondenbaasje hierop aan te spreken.
Haar reactie: “Waarom leg je je fiets dan daar neer?” Na netjes te hebben toegelicht dat het niet mijn fiets is, dat deze waarschijnlijk door de wind om is gevallen en dat het, last but not least, niet de norm is dat je je hond tegen het zadel van andermans fiets aan laat plassen, ontsteekt zij in woede. Waar ik mij wel niet mee bemoeide…
Is het echt zo als de reclame op tv beweert, dat we met z’n allen steeds asocialer worden? Ik kan en wil het niet geloven. Ik sluit het raam en vraag me af hoe ik deze situatie beter aan had kunnen pakken.
