Videoblog Alexander Pechtold van 27 oktober

Ik kom net terug uit Suriname. Collega Wilders en collega Kant vinden het maar niks die buitenlandse reisjes, en daarom ging de één naar de Verenigde Staten en de ander naar Afghanistan. Maar we hadden een goed werkbezoek. Ook omdat dit pas de eerste keer na 1975 was dat een zware delegatie van politici Suriname bezocht, en afgelopen jaren heeft het land niet stilgestaan.
Ik was onder de indruk van hoe daar op economisch vlak het een en ander gebeurd. Natuurlijk heb je de bauxiet van vroeger, de olie, het goud. Maar je ziet ook dat het land in de regio een steeds belangrijkere rol gaat spelen. Maar er zijn ook problemen: Natuurlijk het proces rond Bouterse wat nog steeds loopt, en wat het land misschien in een isolement stort wanneer ze in mei het idee zouden hebben dat hij president zou kunnen worden. Maar wat je ook ziet is dat de kritische massa van het land zo klein is.
Een kleine 500.000 Surinamers woont daar, en een 350.000 woont in Nederland en je merkt dat met name dat een probleem is. Dat is een probleem omdat wij in Nederland ons beeld over Suriname vaak laten vormen door wat Nederlandse Surinamers ons vertellen en daar herkennen Surinaamse Surinamers zich niet in. Een week is dus niet voldoende om het hele land te leren kennen, want ik heb ook veel politici ontmoet die daar anders tegenaan kijken.
Jonge politici die uit structuren waar politieke partijen rond gevormd worden die er nu nog zijn, zoals ethniciteit, het land op een andere manier, zelfbewuster, willen neerzetten. En dat is belangrijk. Het ontwikkelingsgeld vanuit Nederland droogt nu op en we zullen moeten bedenken wat de nieuwe relatie met Suriname wordt. Wat mij betreft wordt dit er één van een verleden met zwarte bladzijden, maar ook één met een toekomst die we zelf kunnen schrijven.